Nörotoksik | Sinir sistemi üzerinde zararlı etkisi olan zehirli maddeler

Bağımsız filmler festivali

2012-02-15T14:05:00.000+02:00

Ölmedik. Ölümden korkacağımızı sanmıştık.

2012-02-14T23:59:00.000+02:00

Evet, geri dönmeyi umuyordum. Ama aynı zamanda, bir şeyler olacağını da biliyordum. Hüküm giymişsiniz, ama yattığınız hapishane sessiz henüz. Bu sessizliğe sarılıyorsunuz. Her saniye bir öncekine benziyor. Bir sonraki saniyenin dünyayı değiştirmesi için mutlak bir neden yok ortada. Bu iş çok ağır 'bir' saniye için. Her saniye, birbirinin ardından sessizliği kurtarıyor. Sessizlik sonsuzluk gibi geliyor insana.

Bir kavganın güzelliğinde sevdik seni

2012-02-14T23:21:00.001+02:00

Neşesi yeter

2012-02-10T10:50:00.003+02:00

Kendine Düşman Olmak İçin İnsan Başkalarına Dost Oluyor Önce

2012-02-08T01:13:00.000+02:00

Ama her oyun bittiğinde mızıkçılığın açığa çıkıyor. Hala kargaşa diyorsun? Hala acı.

5–6 maç yapmak, koşamamak, ciğerlerde birikmiş dumanı oksijenin yanmaması sonucu enerjiye çevirememek ve kitlenmek bütün gün topu izlemek..

Sormadılar tabi, ulan ben on sene tribün koşturdum, ama hiç maç izlemedim. Keza sevmem.. Maç sonu herkesin gidişi ki, ilk on bir en yakınlarım oluyor... Sonrasında sana armağan edilen bir yalnızlık rütbesi omuzlardan aşağı kadar sarkıyor. Okullar içerisinde piizini alıp oturdum ve unuttum tüm sevdiğim şarkıları. Kime söylemiştim ben tüm şarkıları? Kâğıt kalem geçti elime yazamadım insanlar beni izliyordu bir ara fark ettim, farkedilmezlikten geldim bilemezler. Aktaramadım duygularımı o kadar karmaşıktım ki, çözemedim, sığamadım cümleye. Satır başında attı beni. Öyle kapadım gözlerimi dinledim, bir yudum bir nefes.. yalnızlıkta var ya şekilsizlikte bende ikinci öğretim çocukları gibi köşe başlarında, teravihten kalma, unuttum işte, unutulur ya hani..

Türler arası dayanışma

2012-02-04T23:20:00.001+02:00

Pencereden gül geliyor

2012-02-02T12:57:00.000+02:00

Karanlık gecelerin en çok gizlenişini sevdi ruhum. Hele de örtüsünün altına girince yatağın, daha bir sığındı. Düşündü düşünmekten bitap düşmüş nöronları. Odasında göze çarpan şeyler arasında gizlemişti bir kutuyu. İçinde hiçbiri sevgili tarafından alınmamış gül kuruları vardı. Neden almazdı ki kimse? Hak etmez miydi yoksa? Garezi de yoktu gelip gidenlere…

Daha da gömüldü yastığına… Çok mu önemliydi iki kuru dal. Sanki alanlar da gitmeyecekti gülün kokusu geçene kadar. Aslında aslıyla çelişiyordu bu fikir. Alan değil de aldıracak kadar sevilsin, bir çiçeğe, bir güle nazeninsin istiyordu. Yani sevgiliye içi titreyerek bişi yapma isteği… En son en son ne zaman diye dökümü alındı olayların. Olaylar faili meçhul hayal kırıklıklarına toplandı. Odanın içinde ağır bir yalnızlık vardı. Hüznüme yapışan terli uyanıştı, tekrar gözüme mıhlanırdı ya karanlık işte onun hiçliğinde çığlıklarımdı.

Dışarısı siyah beyazmıştı birden. Sokak lambasının etkisi midir nedir, biri göründü belli belirsiz. Belirsiz olsun canımı yesindi nasılsa...

Gözlerini hatırlamam enteresandı, göz üzerine düşen üfleyerek ittirdiği saçları vardı. Keskinliği limonla arttırılmıştı o siyahların, ya da zehir konmuştu noktalarına, bilemedi. Kısarak gözlerini sadece sustu. Susuşta anlamı gizli altyazılardan ibaretti. Neler neler geçti içimden, ne senaryolar. Perdesi dantel tiyatrolar, küf kokulu derin yaralar, hevesi unutulmuş yazlar…… Susuşu dakikalar boyuydu, çevirsek kaç arşın katlanmıştı ruhumun gel bayrağı…

Siyahı boldu gecenin, yıldızı az bir başkentinde uzansam dokunacağım hayellerimin silüetiydi o. Üçüncü tekil şahıstı yanına yakıştığım. Bir hayalden ibaretti, ibreti aleme namolan… Belli belirsiz gülümsedi evet evet başka bir açıklaması olamazdı gözlerindeki fişeklerin… Dudakları kapsama dışımdaydı ama benimdi ya gözlerine mührüm konurdu ya gidemezdi di mi artık bırakamazdı o kaldırımı… Kaldırımı bol yollar yapılmıştı ömrüme, en sık yürünmüşüne müptelaydım.

Dursundu orda, sussundu sessiz. Elinde gevelediği bir kırmızı vardı bu siyah beyazda. Benim içindi, bana biçmişti. Katili bahçıvan değildi o dalın, emanetçiydi sadece, benim içindi… Koklarken patellasına belli belirsiz değmişti dudakları… Nasıl da özeldi bi bilseniz. Uzattı uzatabildiğince, yetişmem gerekti, benim içindi… Nasıl oldu bilemedim….

Vicdanı hür bi boşluğa uzanıp atlamaktı benimki…..

Barışa özlem..

2012-02-01T00:01:00.000+02:00

Bu buğulu içerikte hepimiz için biraz daha biz var!

2012-01-30T23:01:00.001+02:00

Bolu Hayvan Barınağı

2012-01-27T13:41:00.002+02:00

Belki eli bir yerlere uzanan, yardımcı olan çıkar umuduyla yazıyorum. Yaklaşık 15-20 gün evvel Bolu Hayvan Barınağı'nda bir durum ortaya çıktı. İhbar üzerine HAYTAP gönüllüleri barınak adı verilen ölüm kampına gittiler bir gece yarısı. Manzara korkunçtu. Kar altında, yarım metre zincirle bir yerlere bağlanmış hayvanlar... Donarak ölmeye terk edilmişler. Kulübelerine bile giremiyorlar. Açlar. Bir kaçı çoktan donarak ölmüş. Acil durumda olanlar büyük şehirlere taşındı. Kamuoyu yaratılarak yardım kampanyaları düzenlendi.

Peki tüm bunlar olurken sevgili belediye başkanı neler yaptı? Kendisini daha evvel bir televizyon şovundan hatırlıyorum. Şov dediysem, televizyon haberi aslında. Şov kısmı içeriğinde. Belediye başkanımız oturmuş makam koltuğuna ve anlatıyor.. ' Bolu belediye başkanına herkes 24 saat ulaşabilir. İste cep telefonum bu.' şeklinde açıklamaları vardı. Ben dahil bir çok insan aradı o gece muhteremi. Kafası bir milyon, saçma sapan şeyler söyledi. Küfürler etti. Ertesi gün oldu. Ayıldı. Ne yaptığını farketti. Önce barınağa girişi yasakladı. İçerideki ölü hayvanları toplattı, rezillikleri ortadan kaldırmak için çalışma başlattı. Düzenlemeler yaptırdı. Ardından tekrar medyanın karşısına geçti. Ve başladı...

' Hayvansever olduğunu iddia eden insanlar başka yerlerde çekilmiş fotoğraflarla karalama kampanyası başlattılar. Bizim alnımız ak. Bundan sonra hayvanseverim diyen kimseyi barınağa almayacağım! '

Gel zaman git zaman...

Bugünler de ne mi oluyor? Yüklü bir sevkiyat ulaştı barınağa. Mama, kulübe, battaniye, ilaç, vb... Oh! Şükür!

Ama o kadar kolay değil, önce belediye başkanının gönlü olması gerekiyor, şu anda yardımların hiç biri barınağa kabul edilmiyor!

...

Bu şehir de bu hayvanların çilesi uzun yıllardır benzer şekillerde sürüyor, elinizden gelen bir şeyler illa ki vardır.

Alışmak ,

2012-01-16T00:21:00.000+02:00

İnsanın unutmaktan sonraki en büyük mucizesi... yada en büyük yenilgisi mi demeli? Hiçbir surette engellenemez olgu. Belki biraz büyük bir laf gibi gelebilir ama insan –ister istemez- her şeye alışabilir. Yaradılışı böyledir çünkü. Bu durum, fiziksel ya da zihinsel olarak belirgin bir zayıflık yoksa böyledir. Böyle olması gerekir zaten. Başka türlü yaşadığımız dünyaya ayak uydurmak mümkün mü? Zamanında şehir hayatı içinde büyümüş, sosyete olmasa bile belli bir şehir kültürü almış olan bir kız, köylü bir çocuğa deliler gibi âşık olur. ilişkileri ciddi bir boyuta ulaşınca evlenmeye karar verirler. yalnız çocuk kızı köye götürmek ister. kız da ister istemez kabul eder. evlenirler. ve sonrasında köye giderler. kız evden girer girmez burnuna keskin bir tezek kokusu çarpar ve bundan rahatsız olur. ev ahalisine “bu kokuda nasıl duruyorsunuz?” diye sorar. kayınpederi “o koku her zaman vardır” diye cevap verir. bunun üzerine kız “görün bakalım, iki günde nasıl yok ediyorum bu kokuyu” der ve kolları sıvar. evin altından girer üstünden çıkar, en dip köşelerine kadar en ufak bir noktayı sektirmeden pırıl pırıl siler. sonunda yorgun argın ev ahalisinin karşısına çıkar ve “hani her zaman vardı bu koku? bakın temizlik yapınca nasıl da yok oluyor!” der mağrur bir şekilde. kayınpeder iç çeker ve cevap verir gelinine “koku hâlâ var kızım. sadece burnun alıştı”. uzun lafın kısası; alışırsın…

Belki bir gün...

2012-01-14T21:49:00.003+02:00

Hiç bir suçumuz yok aslında mahkum edilmek için... Ömrümüzün sonuna kadar ayağımız çime basmayacak, özgürce koşup oynamayacak, sıcak bir banyo yapmayacağız. Hiç bir 'af'tan yararlanamayacağımız gibi... Esir kampı mahkumlarıyız biz.

Belki... Belki bir gün bizi de isteyen birileri çıka gelir.

It's evolution, baby!

2012-01-09T13:02:00.001+02:00

Bitmedi

2012-01-08T00:51:00.001+02:00

Dakikalarını sayarım ömrün

Ölüme bilenmiş emanetler misali

“Yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek”

Saplarım karanlığın derinliğine

Gözlerim zafer işareti

Kelimeler düğümlenmiş

Yutkunuyorum öfkesini çocukların

...

Karanlığında şehir meydanlarının vicdanımı ışıklarıyla aydınlatırım yıldızların halay çekerim korkularıyla gölgelerin. Sensizlik titretir yüreğimi, keşke koşabilsem iş çıkışına yetişebilsem diye geçiririm ama yapamam bunu. Fırtına öncesi sakinliğinde konuşmak için gelir sessizliğimle otobüslere binerim. Bomboş şehrin karşı yakasının ışıklarına dalarım, kendimi ihbar edip polise alıntı olurum. Nezaretlerinde karakolların Kürtçe ağlarım. Yüzümü kapatıp, düşlerini asılı kalan tabelaya haykırırım. Bitli battaniyesinde nezaretin sarılırım inancına, gözlerini izlerim ölümün, gülümseyişine bağlarım ellerimi, idama giden çicekler gibi. Biz iki sevgiliydik ve terk edildik. Bildiğim bütün yalanları söylerim bencilliğime okurum dualar eşliğinde sessizliğimi kıyarım, çocuğunu okula gönderen anneler misali ardından bakarım bende bıraktığın izlere.

Evimin odalarında on kişi kova yapıyor bilinçlerini gökyüzüne bırakarak, gülümseyişlerini uçurtma yapmış, suya bırakıyorlar kağıttan gemilerini, gemilerini taşlayan çocuklara emanet sıyırıp peşinden koşturuyorlar, ölümü ıslıklarla karşılayıp, sıyrılıp bütün kelimelerden, suskunluğuna şerh oluyorlar ömrün. Yürekleri kanayan kelimelere küsmüş on çocuk anlamsız gözlerle hayallerin kafasını yaşıyorlar. Tanımıyorum kavgalarını, bilmiyorum biçimsizleşen yüzlerine dokunuyorum, işkencelere alınmış duygularının ızdıraplarını yüzlerinden topluyorum bir bir, gırtlaklarını jiletle kesip tuz basıyorum tane tane atıyorum en yüksek yerinden şahsiyetin, paramparça oluyor bütün haykırışlar.

Senin içindeki fırtınalara bıçak çeksem beni de boğarlar sende boğulursun, sakinliği düşürmüştük geçmişte. Hırçın dalgaların dostuyuz şimdilerde. Ölmek istesem konuş derim sana. Hiç susma kanasın aldığım nefes sana, kalp atışlarım ömrünün geri kalan zamanı olsun, ben Kürtçe ağlayayım yanında, sen Türkçe gülümse bana .seni sevmem için kaç dil bilmem gerekli?

İki isimsiz , yalnızlığa uyurduk, dağınık bırakırdık sevdalarımızı, kavgalarımız vardı hesaptan düşerdik, herkeslerin dört başı mamur hayat beklerken, herkesin kabuğuna çekilmesi ve akabinde ölümün iktidarsızlığıyla burun buruna gelmesini yaşarken, biz yaşamları rafa kaldırmıştık sevgili. Biz kavgalarımızla sevişirdik, yalnızlık kelimeyle başlıyor ve birikiyor insanın içinde kelimeyle birlikte, hepsini terk ettik. Kaldırırlardı idam sehpalarına haykırırdık çocuksu gülümsemelerimizle,

“bitmedi o kavga ve sürecek”

.....

Akın - Suskun yüreğim

2012-01-03T13:56:00.001+02:00

Yaşamak için

2012-01-01T13:43:00.000+02:00

Her şeyi yarım yaşıyormuşuz gibi geliyor bazen. Mutlulukların tadı hep damağımızda kalıyor. Başımıza gelen tüm felaketleri, iki gecelik gözyaşıyla dindiriyoruz. Çabuk unutuyoruz olup biteni ve bazen, hüznü yaşamayı bile beceremiyoruz.

Oysa hayat, ardımızı toplayan, bıraktığımız yarımlarımızı eteğinin altına saklayan kıskanç bir kadın gibi bekliyor bizi. Biriken pişmanlıklarımıza son bir damla daha ekleniyor bağıra çağıra. O yüzden, en küçük hatalarımızla bile baş edemiyoruz zaman zaman.

Hayat yüreğimize öyle bir sevda üflüyor ki boğazından, ciğerimiz, kalbimiz ve bize ait olan her şey ona koşuyor, kusursuz bir teslimiyetin en temel direği oluyor ruhumuz. Sonra sönüyor ışıklar yavaş yavaş, sevdanın üzerine konduramadığımız tozlar, gittikçe daha da belirginleşen kara lekelere dönüşüyorlar.

Geçiyor o ilk hevesler, o ilk öpüşler ve daha kaç ilkimize bulaşmışsa o kıskanç kadının nice eseri. Aklımızı esirgediğimiz gerçek yaşamın üzerinde, gömleğin kolundaki ikinci ütü izi gibi eğreti duruyoruz. Süzgecin altında bıraktığımız yarımlarımız, posasındaysa yaşadıklarımız kalıyor sadece.

Hayat, hasediyle bir bir döküyor eteğinde bize ait ne varsa. İşte tam o anda, aklımızı çeliyor tüm gidişler. Bir sahil kasabası, bir orman, belki beş yüzyıllık bir çınarın yamacı, bir küçük tekne. Kendimizi boğan zincirlerden bir hırsla kurtulup ona varmak istediğimiz en uzak yer! Sanki giderken, ardımızdaki yol ışıklarını da söndüreceğiz birer birer. Sanki içimizdeki fırtınalar bizimle gelmiyorlar ve o yüzden giderken acıda olsa gülümse diyor içimizdeki şeytan. Ama en büyük aşklar, insanı en sevdiği şehirden kaçırtanlar değil ki, bunu göremiyoruz.

Dünyanın en koca yükü bizim omuzlarımızda gibi geliyor, yalnızlık mengenesi bir bizi sıkıştırıyor tüm hırsıyla. Giderken, varacağımız o ıssız, o kimsesiz, o yabancı yerlerde, sadece kendimizin duyacağı çığlıklarımızı hayal ediyoruz.

Yüreğimdeki 'gidecek' listelerim her gün daha da çoğalıyor. Kendimi o listede görür müyüm diyerek, açıp açıp yüreğime bakıyorum sürekli. Ne zaman karşıma çıkıp, aklımı çelse bir çift tutkulu bakış, kendi kendime bir kez daha soruyorum: gitmeli miyim? Bu bana ait izlerlerle dolu güzel şehrimden, her sabah gülümseyerek selam verdiğim komşularımdan, faturaların arasından bulduğum sürpriz mektuplarımın emanetçisi posta kutumdan, ailemden, her şeyden vazgeçip gitmeli miyim?

Bugün tekrar yüreğime bakacağım, elvedaların yerini merhabalar almışsa eğer, gitmemek için bir nedenim daha olacak ve ben o nedenden sımsıkı tutunup burada kalacağım. Savaşmadan, hesap sormadan, isyan etmeden. Sadece ve sadece yaşamak için.. Nefes alıyorum..

Etme

2011-12-31T23:04:00.002+02:00

Mevlana

Başkent İstanbul

2011-12-29T12:59:00.001+02:00

Yalnızlık

2011-12-12T00:01:00.000+02:00

Umut iki arada boğulup bir derede ölmekken, şüphe iki arada ölüp bir derede boğulmakken, yalnızlık iki derenin farkedilmeyen bir anda döküldüğü denizdir. Son moda yalnızlık votka limon hikayelerinde işlenen favori temadır ve rakı efsanelerinde, şarap şiirlerinde de...

Yalnızlık sigaranın lütfen bitmemesini isteyen birşeydir. Yalnızlığın gözü hiç de yükseklerde değildir. Yalnızlık yalnızını acıtmalıdır. Yoksa bu yalnızlık hiç çekilmez. Tek başına umut onun en büyük düşmanıdır(körükler). Yalnızlık, ya çok mutlu ya da çok mutsuzdur. Dumanı durduraksız sisi ve atmosfer tanımayan güneşiyle sonuç itibariyle göremez. Zaten görülecek fazla birşey de yoktur. Yalnızlık, kendi bilincinin acısını aşerir hep, kopamaz ondan. Bir de ondan kopmasın artık! Sonunda birlikte mutlu olduğu bir melankoli yaratır. Yalnızlık o zaman sanıldığı kadar yalnız değildir artık... Yalnızlık kıyaya vurur ama geri karışamaz. Yalnızlık bunu hep yapar... Yalnızlık bu sigaranın da lütfen artık bitmemesini ister.... Sevilmemekten kötü olan tek şey sevmemek ikisi neyse kısaca yalnızlık denir.

Gerçek yalnızlık.

Ta kendisi! Yalnızlığın hiç istek parçası yoktur. Kendine ithaf ettikleri kadar yalnızlığının meşrulaştığını bilir. Yalnızın tuzu kurudur, denizi sığdır çünkü. Bu benim yalnızlığım benim yalnızlığım birazcık daha yalnız sanki.... Hayatta herşey geçiyor kalıcı olan hiçbirşey yok.. Şu an buradaki satırlara bile ait değilim, ötesindeyim. Ne kadar lanet bir haldeyim..

Nörotoksik Kuzu

2011-12-01T15:06:00.001+02:00

YAŞA MUSTAFA KEMAL PAŞA YAŞA!

2011-11-22T12:44:00.003+02:00

Vicdani ret mi? Sümme haşa... Milli maçları bile Kurtuluş Savaşı olarak gören milletiz biz.. Asker doğduk asker öleceğiz. Duyarlılığımız var ayrıca. Sonraaa, sakat kalan binlerce insan... ölen binlerce insan... Hadi ölenler nasıl olsa oy kullanamıyor ancak aileleri hayatta hala! Çıkartmayız efendim. Aklımızın ucundan bile geçirmedik, gündemimize bile almadık. Bize yakışmaz. Asker doğduk biz. Hepimiz askeriz. Yeri gelir domaltır sikeriz ama orası ayrı.

*****

Bedelli askerlik...

Efendim şimdi uzun zamandır talep ediliyordu. Bizde yazdık çizdik, hesap kitap yaptık. Vatandaşı isteği... Mağlum Van için de bir dünya para harcadık.. Şeey, kem, küm.... Efendim düşündük taşındık 30 yaşını geçmişse adam zaten gelmesin askere, yaprak toplatıyoruz, tuvalet temizletiyoruz olmuyor. 19-20'likler öyle mi? Kaldırdı mı kafasını kır boynuzunu... Basarım tutanağı diye tehdit et. Olmadı intihar süsüyle, bir nöbet esnasında... Zaten sorunları vardı... Ne de olsa esir! Bunlar öyle mi? Yaşı olmuş 30! Çoluğu çocuğu olanı var, doktoru var, savcısı var, öğretmeni var. Bunlardan utanıyoruz efenim.. 30 bin liraya halledelim biz bu işi.

- Ama biraz pahalı gibi geldi bize...

Olur mu efendim. Kişi başına düşen milli gelir yıllık 10 bin dolar. Aylık 1500 lira civarı eder. 12 ay askerlik yapsa en kötü... Her türlü kurtarır. Taksit de yapıyoruz. Üstelik esir de almamış oluyoruz.

- 21 gün gelmesek bari...

Hmmm, kurtarmıyor ama hadi bu seferlik böyle olsun. Temel eğitime de almayalım sizi. Ama yarın bir gün seferberlik ilan edilir de eli silah tutan herkes askere alınırsa çaktırmayın.

- 30 bin x 400.000... Oh oh Allah arttırsın.

Efenim biz bu parayı hayır hasenata harcayacağız. Şehit aileleri olsun, gaziler olsun, özürlüler olsun.. Deprem vergileriyle duble yol yapan adamlarız ama emin olun bu parayı bu işte kullanacağız. Bir daha da çıkartmayız zaten bedelli medelli, kamu vicdanı zedeleniyor.

Militarist Tahakküme Son!

2011-11-16T23:12:00.004+02:00

Başka "İstanbul" Yok!

2011-11-07T00:19:00.001+02:00

İstanbullular!

İster doğduğumuz, ister yaşadığımız, ister uzaktan sevdiğimiz şehrimiz İstanbul'u, günün gösteriş merakından sakınalım!...

Tepeden inme, tartışılmamış, uzman görüşleri yok sayılmış bir tasarımın, geçici bir hevesin, tüm zamanların en kıymetli kent siluetlerinden birini zedelemesine izin vermeyelim!

Boynuzlu Köprü’nün, Süleymaniye Camisi'nin bağrına saplanan direklerine hayır diyelim.

Şehrini koru, bu şehrin benzersiz güzelliğini, kimliğini, sevdiğin değerleri ve kendini saldırılardan koru!

KENTİNE SAHİP ÇIK! - İMZALA
http://istanbulsos.org/destek-icin/

Mustafa Balbay

2011-11-04T00:01:00.000+02:00

Mustafa Balbay 974 gündür tutuklu, 250 gündür hücresinde tek başına.

Hukuk yok, kuvvetli şüphe var !

Malafa Ciga

2011-11-01T15:20:00.003+02:00

Aklının korunması için Tanrı'ya ilk yalvaran insanın dileği yerine getirildi. O günden bu yana insanın aklı, Tanrı tarafından korundu. Belki bir kasada, belki de cennette. Çünkü aklın, insan bedeninden kaçabileceği beş delik ve akıl yoksunu bedende delilik vardı. Akıl, insandan korundu. İnsan, beş duyulu bir hayvan gibi oldu. Bedeni ölümlü, aklı korunan, beş duyulu bir hayvan. Tanrı'nın insan olarak doğacağı güne kadar böyle sürecek. Aklı, insanla öldüğü gün öpüşecek. Hayattakilerse son ana kadar koklayacak, duyacak, görecek, tadacak, dokunacak ama asla düşünemeyecek. Çünkü aklı alınmış insana bırakılmış olan beyin, sahibine sadece hayal veren bir organdır. Var olanın üzerine kurulan hayaller. Oysa akıl, yoktan düşünce yaratır. Yoktan var etmek bir düşünce, yoktan var ettiğini düşünmek bir hayaldir. İnsan düşünmez, düşündüğünü hayal eder. Akıl sadece Tanrı, beyinse bir çocuk tarafından korunabilir. İnsanı koruyansa ölümdür. Bir hayal organıyla yaşadığı sürece kendine zarar verecek olan insanı sonsuz acıdan kurtaran ölüm, doğumdan üstündür.

" Amin !"

1Kasım '11

Başucumda müzik-2

2011-10-25T12:57:00.003+03:00

Belki de insanları bir türlü anlamayışımızın, günün birinde en beklenmedik biçimde bizi şaşırtmalarının nedeni, hep bir bütün olarak bize verdikleri görüntüyle yetinip farklı parçalardan oluştuklarını unutmamızdır.

Aslında çoğu zaman biz de farklı yanlarımızı unutup bize dışarıdan bakanlar gibi kendimizle ilgili yanlış izlenimlere saplanmaz mıyız?

Uzun zamanlar boyunca hepimiz o içimizdeki kalabalıktan, o şekilsiz hamurdan, başkalarının beğeneceği, onaylayacağı bir biçim, mükemmel bir desen çıkarabilmek, bir bütün yaratabilmek için uğraşıp dururuz. Sonu gelmez bir iç savaş gibi...

Kendi parçalarımızı yokedip öldürerek, tutsak alarak, zorlayarak, değiştirerek, onlardan sonunda kendimizce bir bütün oluşturmaya çalışarak geçer hayatımız. Ve tabii sonunda, gerçekte kimin kazandığı asla bilinmez.

Şimdi bana öyle geliyor ki, ben asla biraraya gelmeyecek parçalardan bile vazgeçmeyi göze alamamışım. Hiç farkında bile olmadan içimdeki o büyük kalabalıkla birlikte yaşamayı seçmişim. Hiçbirşeyden vazgeçemediğim için mi? Hayatın bizim sandığımız gibi sınırlanabilecek, bir odaya gizlenerek, kendi çizdiğimiz bir yolda yürüyerek yaşanacak kadar dar olmadığını düşündüğüm için mi? Yoksa yalnızca rastlantılar yüzünden mi? Bilmiyorum. Ama tek bildiğim, her zaman yeni bir yüzümle karşılaştım hayatımda ve her keresinde yeniden şaşırdım.

Bu oyunun bir kerelik olması ve bütün acemliğimize rağmen bir şans daha verilmemesi beni hep incitir. Büyük bir haksızlık değil mi bu?

Karşımıza çıkan her yol ayrımında bir seçim yapmak, birinden vazgeçmek, birilerinden ayrılmak, ötekini seçersek ne olacağını hiç bilmeden, yalnızca düşünerek ya da içimizden gelen sesi dinleyerek ( çoğu zaman o da başkalarının sesi tabii ) sağa değil de sola gidivermemiz, bu sıradan seçimlerle bütün hayatımızı belirlememiz tam bir saçmalık değil mi?

Ziyan

2011-10-20T12:09:00.000+03:00

Nöbet sırasında başına garip olayların geldiği o kadar çok asker tanımıştım ki, bunlara şaşırmazdım. Hikâyelerini dinlediğimde bir belgesel hayal ederdim. Soru, “Nöbet sırasında ne yaptın?” olacak ve askerler sırayla yanıt verecekti:

“Sigara içtim.”

“Ağladım.”

“Önümden geçen çocuğa para verip, karşıdaki lokantadan yemek getirtip yedim.”

“Kulenin duvarlarına yazılar yazdım.”

“Kulenin arkasına diktiğim tohumlar yeşerince sarıp içtim.”

“Bir pezevengin getirdiği Çingene kadını siktim.”

“Ağladım.”

“Mermileri söküp içindeki barutları boşalttım.”

“Ağladım.”

“326784 seri numaralı silahımın namlusunu ağzıma sokup tetiğe bastım.”

“Ağladım.”

“Kapısında beklediğim cezaevinin mahkûmları tarafından rehin alındım.”

“465382 seri numaralı silahımın namlusunu sağ ayak bileğime dayayıp tetiği çektim.”

“Ağladım.”

“Bir köpek kulübesini söküp yaktım ve postallarımı ısıttım.”

“Kabanı yere serip, üstünde uyudum ve donarak öldüm.”

“Karda çukur açıp içine sıçtım.”

“Köpek öldüreni şarap zannederdim. Oysa bir soğuk çeşidiymiş. Kışlanın köpeklerinden birinin
donarak ölmesini seyrettim.”

“Ağladım.”

“0906584 seri numaralı silahımı hedef gözetmeksizin ateşledim ve altı sivili öldürdüm.”

“Ağladım.”

“Her gün aynı saatte önümden geçip “Hayırlı nöbetler, asker ağa!” Diyen bir herif tarafından
havaya uçuruldum.”

“Cep telefonuyla konuştuğum karımdan, çocuğumun ölü doğduğunu öğrendim.”

“Ağladım.”

Belgeselin sonundaysa, aynı sırayla hepsi şu cümleyi söyleyecekti:

“Ama nöbet yerini terk etmedim!”

Ağır bir roman gibi..

2011-10-14T13:15:00.003+03:00

savrulurken raconun kırmızı pelerini o zarif öfkeye,

zaman ki sana hasta oldu; incelikli haytasın.

nüksederken raksına mahallenin maşallahı/eyvallahı,

güzelleş be oğluuum!

şimdilik ölümüne kadar hayattasın

şimdilik ÖLÜMÜNE kadar hayattasın…

Başucumda Müzik

2011-10-13T22:02:00.002+03:00

Evimizin ışıkları hep yanardı. Hala da yanar. Benim oturduğum her yerde ışıklar yanar. Ben yalnızlıktan korkarım. Işıkların yanmadığı yerlerde uyuyamam. Hiçbir zaman yalnız kalmak istemedim. Ama kaldım. Belki de dünyanın en kalabalık insanıyken bile yalnız kaldım. Yapayalnız, bütün ışıkları yakıp geceler, günler geçirdim. Çünkü hayat böyledir. Eğer yalnız kalmaktan korkuyorsanız herkese iyi davranın, başkalarının dediklerini yapın, yoksa sizi tek başınıza bırakırlar.

Benim Güzel Ülkem

2011-10-06T19:21:00.006+03:00

6 Ekim 2011

Afrika'dan Ortadoğu'ya demokrasi rüzgarları estirenlerin ülkesinde, başbakanın katıldığı bir çalıştayda açtıkları pankarttan dolayı gözaltına alınan 2 öğrenci, tutukluluk süreleri göz önünde bulundurularak 19 ay sonra tahliye edildi.

DiRENME SAVAŞI # 1 (Bolluca Orman Köpekleri)

2011-10-04T13:39:00.012+03:00

DiRENME SAVAŞI # 2 (Bolluca Orman Köpekleri)

2011-10-04T13:18:00.005+03:00

DiRENME SAVAŞI # 3 (Bolluca Orman Köpekleri)

2011-10-03T23:28:00.019+03:00

Senden arta kalanlar #3

2011-09-24T15:48:00.001+03:00

dünya güneş etrafında döndükçe değişirmiş mevsimleri,

benim dünyam sürekli senin etrafında döndüğündenmidir hep bu kış..

Senden arta kalanlar #2

2011-09-22T16:50:00.000+03:00

Bir balık olsam;

İçkiyi yine çok mu kaçırmışım bilmiyorum düşünmeye başladım saçma sapan. Halbuki her kadeh biraz daha az düşünebilmek uğruna değil miydi? Her neyse..

Mavi bir balık olsam masmavi, ufacık. Kocaman bir akvaryumum olsa içi oyuklu taşlarla dolu ve fon kağıdında açık bir deniz resmi olan. Bu akvaryumun bulunduğu oda ise senin odan olsa. Hep seninle olsam, senin olsam. Sabah gözünü ilk açtığında ben görsem seni. Suyun üstüne doğru çıkmaya çalışsam, sen karnım acıktığı için sansan ben ise senin ellerine kavuşmak için çırpınsam. Yanıma gelsen, yemleri atsan üstüme üstüme ben senin elinden yemenin keyfini sürsem. Sen hazırlanıp işe gitsen. Ben üzülsem seni giderken izlerken. Sen son bir kez bana baksan çıkmadan. Ben özlesem seni tüm gün. Akşam olsa diye içim içimi yese. Odanı izlesem. Yatağında uyurken seni hayal etsem. Sonra sen gelsen yorgun argın. Asık suratın beni görünce gülse. Bir sandalye çekip beni izlesen saatlerce. Ben gözlerinin içinde yüzsem. Sen huzuru bende bulsan. Bir şeyler anlatsan bana ama ben anlamasam. Anlamasam ama hissetsem seni. Çok sevsem seni. Seni çok sevsem. Sevsem seni çok.

Bazen..

2011-09-21T13:12:00.000+03:00

‎-Yaşlı bir Kızılderili ne kadar yanılabilir?

Bazen yanılabilir.

- Bazen susar.

Bazen konuşmak ister.

- Bazen dinlemek ister.

Bazen yalnız kalmak ister.

- Bazen arkadaş ister.

Bazen gitmek ister.

- Gider bazen.

Bazen gidemez.

- Bazen hiç gidememekten korkar.

Bazıları sonsuz neşeye dolar.

- Bazıları sonsuz geceye.

Bazen ölürsün.

- Bazen ölemezsin.

Bazen bütün koşullar uygunken bile ölemezsin.

- Bazen kendinden uzaklaşmak ister insan.

Bazen gidersin, sırf dönebilmek için.

- Bazen ağlarsın bayağı.

Bazen ağlayamıyorsun bayağı bayağı.

- Bazen içiyorsun, bazen çok ama çok fazla içmek istiyorsun da …bazen sen zaten içmeye gidiyorsun.

Bazen Acıbadem’den bir taksiye biniyorsun, Kadıköy diyorsun.

- Bazen yüzüne bile bakmıyor.

Bazen bir kadın geliyor oturuyor karşına… ve ağlıyor.

- Kadınlar hep ağlıyor.

Bazen bir kadın sana… “En çok korktuğum şey, bir kadının göz yaşıdır” diyor, kendi adına.

- “Eğer çok sevdiysem” diyor… “Eğer çok sevdiysem…”

Oysa bilmiyor ki, sevmek de bir… An’a ait.

- Her şeyin başı su.

Felsefenin de.

Kamera Arkası

2011-09-20T18:08:00.002+03:00

Senden arta kalanlar #1

2011-09-19T03:44:00.004+03:00

Hala bekliyor musun?

Beklemek şimdi hiç duymayan birine dünyanın en güzel şarkısını söylemek kadar anlamsız.

Peki ya umut?

Umut şimdi hiç görmeyen birine gökkuşağını anlatmak kadar zor ve imkansız.

Kinyas

2011-09-14T12:04:00.005+03:00

Benim adım Kinyas. Gün ağrıyor. Başım ağrıyor. İsmimi kendime ben verdim. Bitmeyen bir öfke ve bitmeyen bir mutsuzluğun ifadesi. Bütün insanlara kızgınım. Yaşadıkları için. Hayattan midem bulanıyor. Ateşle oynarım. Yeterince benzin ve karşımda oturan adamın ceketinin iç cebindeki çakmakla dünyayı yakabilirim. Benim adım Neron. Geceleri, çaldığım arabalarla gezerim. Tokyo'da doğdum. İki zenciye üç gram kokain karşılığında bileklerimi kestirttim. Sabah uyandığımda okyanus beni yıkadı. Benim adım Steve McQueen. Bütün bildiklerimi kusarak hayatta kalıyorum. David Bowie'yi rüyamda gördüm. Sabah bir gözüm yoktu.

Kendimi ölümsüz olarak görüyorum. Mekan ve zamandan kopalı yıllar oluyor. Bir kıza aşık olmuştum. Onu görmek için altı saat yol gerekiyordu. Bir sabah treni kaçırdım. Aşı olmaktan vazgeçtim. Kendinden vazgeçmenin ne olduğunu asıl ben bilirim. Benim adım Kaygusuz Abdal. Tanrı'dan vazgeçtim. Ölmekten vazgeçtim. Çünkü ölürsem ve eğer yukarıda beni ödül ve ceza sisteminin bekçileri bekliyorsa çok büyük kavgalar etmem gerekecekti. Ölmek istemiyorum, çünkü Tanrı'yı da öldürürüm diye korkuyorum. Ve böyle bir vefata benim dışımda kise dayanamaz...

Az yedim, çok içtim. Hala içiyorum. İçki ayırmadım. Alkolü kendime yakıştırdım. Her türlü uyuşturucudan tattım. Bağımlılıktan nefret ettim. Gitmemi, terk etmemi engeller diye. Ne bir maddeye, ne de bir insana bağlandım. Sırf bunu kendime kanıtlamak için eroin kullandım, aşık oldum. İkisini de arkama bakmadan bırakıp gittim. Geçmişe tükürüp geleceği çiğnedim. Bugünü ise uyuyarak geçirim. Benim adım Houdini. Dünyayı bir oyuncağa çevirdim. Ayak basmadığım yer kalmadı. Duvarlara, bedenime resimler çizdim. Bir gün öyle gürledim ki önümde duran şarap kadehi çatladı. Benim adım Hitler. Kendi ordumu kurmak için bir sürü kadına tohumlarımı bıraktım... Şimdiyse ağlıyorum. Hepimiz için. Çünkü hiçbiri işe yaramadı...

Kendimi defalarca buldum, defalarca kaybettim. Gerçek adımı hatırlamıyorum. Kimliğimi bir çocuğa sattım. Çirkinleşmek için çok uğraştım. İsteyene ruhumu kiraladım. Vücudumdaki dikiş sayısını artık bilmiyorum. Hayatımı diktiler. Oysa yırtmak için çok uğraşmıştım... Bir psikiyatra tecavüz ettim. İsminin ve unvanının üzerinde yazdığı, masasındaki mermer parçasıyla. Hapse girdim. Çıktım. Hayat bitmedi. Piyano çaldım. Sattım. Benim adım Deacn Moriarty. 140'ı geçince direksiyonun üzerine yattım. Bagajına ceset sığdırabileceğim arabayı seçtim. Nargileyle sevişenleri seyrettim. Beş bin film seyrettim. Her şeyin farkına vardım. Farkına varılacak bir şey kalmayınca da "Sıradaki hayat gelsin!" dedim. Ne gelen var, ne de giden. Sadece Kinyas ve ben... Kendimi tanıyamadım. Zamanım olmadı. Binlerce dilim pizza yedim. Pepperoni ve siyah zeytinli. Benim adım Miss Piggy. Bütün hayatım boyunca kaçtım. Önüme okyanus çıktı. Daha ileri gidemedim. İçinde boğulmak istedim. Gözlerimi sahilde açtım...

Uyumadım. Pişman olmadım. Kendimden bile. Ben gerçektim. Dünyanın en gerçek adamı! Bana ait gezegen bulana kadar insanlara ve kendime zarar verene kadar devam edeceğim. Kayra, yolculuğunun parçaladığı hayatını toplayıp geri dönmelisin. Çünkü burada her şey var!.. Her şey var.

O günbatımında, karanlığın bu kadar uzun süreceğini kimse bilmiyordu.

2011-09-12T12:00:00.000+03:00

* Eve Dönüş

Kayra

2011-09-07T23:11:00.007+03:00

Bir adam var. Ve zihnini, düşünceler sistemini kapatmak, iptal etmek, yok etmek istiyor. Böyle bir şey yapmasının nedeni, bütün bunlar açıkken kendini hiçbir zaman iyi hissetmemiş olması. Bu kadar basit mi? Evet ! Sadece iyi hissetmek için mi bunları yaptı bugüne kadar? Evet ! Her şeyi denedi mi hayatta, böylesi önemli bir karar vermeden önce? Hayır ! Peki aceleyle verilmiş yanlış bir karar olmadığına emin mi? Evet ! Ama daha sadece yirmi dokuz yaşında. Geç bile kalmış ! Dünyayı reddinin nedenini belirleyebilmiş mi kafasında, yoksa o da kuşağının çocukları gibi sıkıntıdan mı girmiş bu işe? Nedenini biliyor. Sadece çağının çocuklarına değil, kimseye benzemiyor. Nedeni bir tane. Her şeyin, içinde her gün büyüyen sonsuzluğun nedeni bir tane. O da yaşadığı hayata uzaktan bakabilme yeteneği. Kişinin öncelikle kendine uzaktan bakmasıyla başlayan daha sonra bütün hayatına, dostlarına yayarak keskinleştirdiği uzaktan seyredebilme yeteneği. Zaman içinde normal bir insanın yapması gerekenlere, bunları yaparken itaat etmesi gereken toplumsal, ahlaki ve yasal kurallara uzaktan bakabilme yeteneği. Ve Kayra içinde keşfettiği bu yetenekle kendini, sihirbazın numaralarının gerçek yüzlerini bilen ve eğlenemeyen bir çocuk gibi hissediyor. Onu güldürmeye çalışan palyaçonun makyajının altındaki acıları fark edebildiğinden gülemeyen bir çocuğa benziyor... Hayatın kulislerinde gezdiği için sahneden nefret edeni biri gibi. Uzaktan bakabilmek olup bitenlere onu yaşayan değil, var olan değil, gören ve iğrenen haline getiriyor. Belli bir süre sonra iğrenmenin yerini duygusuzluk ve kayıtsızlık alıyor. Dünya üzerinde oynanan gündelik hayat oyunun kurallarını, onlara uymayacak kadar iyi tanıyor. Kadınları öperken gözlerini kapatmıyor. Bir usturayla kolunun üzerine yazı yazarken acı duymuyor, çünkü o anlarda kendini başkasının vücudundaymış gibi seyretmekle meşgul oluyor. Var olan her şeye uzaktan bakabildiği için hiçbirinin sihrine kapılmıyor. Ve gözleri gördüğü için hayatın arkasını, dünyanın o kadar da iyi tasarlanmış bir yer olmadığını biliyor. Ve uzaktan seyrettiği hayat ateşi onu ısıtmadığı için "Zihnimi öldürürüm" diyor. Oysa uzaktan bakamayacağı herhangi biri ya da bir şey çıksa karşısına, hazır, ateşi nasırlaşmış, çıplak elleriyle tutmaya... Ve milyarda bir görülen uzaktan bakabilme yeteneği Kayra'da var. Farkında olmadan geliştirdiği, bütün insanlığı yaşadığı hayattan vazgeçirecek kadar büyüttüğü bir yetenek. Dünyaya, Tanrı'ya, aşka, paraya, ideallere, her şeye uzaktan bakabilme yeteneğine sahip olmasından ötürü hayatı da gerçek değil. Gülerken kendisi değil. Öldürürken Kayra değil. Sadece, bunları yapan 75 kiloluk bir et yığını. Bir beden. Hepsi bu. Kendisine uzaktan bakan bir zihin. Ve bu yeteneğinin yok olmayacağını bildiğinden, kendisini büyüleyecek kadar mükemmelleşmiş bir hayatın, böylesi bir yeteneğe sahip olanların bile uzaktan bakamayacakları, davetkar bir dünyanın gelmeyeceğini bildiğinden zihnini öldürmeye karar veriyor...

Hem yazıyorum, hem söylüyorum yüksek sesle:

"Hiçbir şey yok! Hiçbir şey yok! Hiçbir şey yok..."

Hakan Günday

2011-08-22T16:00:00.000+03:00

Piç ile tanıştık, Az ile hasret giderdik. Ardından geçtiğimiz cumartesi bu altın vuruş geldi 1 ay evvelinden doğum günü hediyesi olarak kıymetlimden... Sağ baştan başladık, ölmeden durmak yok.

K.K

2011-08-18T20:51:00.003+03:00

Sokağa çıktım. Tek başıma yürmeye başladım. Evde durmaktan sıkılmıştım. Ne yapacağımı, nereye gideceğimi hiç bilmiyordum. Aslında umrumda da değildi. Yürümek istiyordum. Yalnızca yürümek. Hiç durmayacakmışcasına..

Gitme deseler gitmeyeceğim kadınları düşündüm yürürken. Farklı sonlar yazdım kafamda her birine. Mutlu sonla bitmeyi becerebilen kitaplar gibi. Yüzümde saçma bir gülümseme belirmişti. Halbuki en çaresiz yanlarımdı onlar benim..

Hayattan en fazla ne kadar sıkılabilir ki insan?

Çok sıkılmıştım. Aynı başlangıçlar aynı gelişmeler aynı sonuçlar aynı başlanamayanlar aynı gelişemeyenler aynı sonuçsuz kalanlar..

Geniş bir caddeye vardım. Bir sürü insan vardı etrafta. Kenara çekilip bir sigara yaktım ve kendimi aralarına bıraktım. İlk başta yüzlerine hiç bakmadım. Kafam önde yürüdüm öylece. Daha sonra seslerini duymaya başladım. Bilmediğim, bilsemde anlamayacağım şeylerden bahsediyorlardı..

Kenarda duran banka oturdum. Bir sigara daha yaktım. Öylece oturuyordum ki elli küsür yaşlarında bir adam oturdu yanıma. Sigara istedi, uzattım. Yaktıktan sonra anlatmaya başladı. Hiç bir şey demeden dinledim. Kaybetmekten bahsediyordu. Yalnızlıktan, hayal kırıklıklarından, pişmanlıklardan, geri dönüşü olmayan yollardan ve yorgunluktan. Hayat yordu beni evlat diyordu. Yoruldum..

Ya kahraman da istiyorsa gerçekten ölmeyi

2011-08-16T11:00:00.000+03:00

Efkâr, avucumda kaybedemediğim mavi düş, yalnızlıklarımın efsunlu rüyası. Derdin dizleri dibine çökmüş zavallı bir köylü. Benden aldıklarıyla deli dalgalara prangalık yapan yosun zifirinde bir boşluğun eş anlamı. Kirli ve bir o kadar da yumuşamamış havasıyla aşka karışmaya çalışıyor bu gün, gece. Çıldırmış gibi saldırıyor üzerime. Bütün hüzünleri bana boşaltacakmış gibi açıyor kapaklarını. Parmaklıkların ardına gizlenemiyorum. Tüm parmaklıklarımı kıyametin içindeki kalabalık yalnızlıklar kafilesi yok etmiş. Süzüyor beni yüreğimin en kurşuni yerinden. Giden bütün yolların üzerinde ayak atma bocalaması yürüyen merdivenin serüveni. Her hikâyenin ölemeyen kahramanı gibi. Ya kahraman da istiyorsa gerçekten ölmeyi. Artık onca zafere rağmen yaşamayı istemiyorsa. Bu gün, gece yine kimseye bir şey sormuyor. İnadına düş hengâmesine açmak istiyor yumulmaya zorlanan gözleri. Günahı elerinde tutan çocuğun hala masum kalabilen ön dişleri. Bugün, gece oldukça hızlı yağıyor şişeleri ellerinde rol bile yapamayan ruhlarıma. Geride kalabilen harflerin gölgesinde, kızıl yarenin incecik diplerinde beliriyor üzerine beyazlayamadan geçirilen gri matem örtüsü. Zaman yatağına almış hiç ihanete uğramamış gibi sanki en edepli gündüzlerimi. Ahizenin diğer ucunda kalmış yaşanılamayan kahramansız hayatlar. Benliğim benliğime sahip olmaktan bıkmış. En ben halim bile sen ile yaşayamadan daha sana doğru uzaklaşmış. Bütün cümlelerime de utanmadan seni bulaştırmış. Bugün, gece bana hiç sebebi yokken seninle büyüttüğümüz mayhoşluğu nakil ettiriyor. Basıma hazır cümlelerimin altında bana ait olmayan hecelere rastlıyorum. Dört bir yandan saldırıyor hep pembeye kayar gibi görünen sevda. Her kıvrımının koynunda karalar kanıyor.

Bu ne biçim son böyle...

2011-08-10T11:44:00.002+03:00

İyi para satalım gitsin... Sinem'i de al git... Satılır mı abi hiç, aynı paraya kime alacaksın... Büyük kaptan... Hayır, büyük kaptan Sabri... Hani kalacaktın evlat... Madrid'e taşınıyoruz şekerim... En iyisini yaptı, Türkiye'de özel hayat denen bir şey yok... Kıvanç Tatlıtuğ... Madrid'de kaç Türk olduk... Siktirsin gitsin... Paris Hilton yakışır sana... Bizde oynadığdıya 1 sene, anlamıştım hacı büyük topçu olacağını... Kasık bölgesindeki yırtık... Kapıları yukarı açılan araba...

Galatasaray taraftarının, Galatasaray yönetiminin, Galatasaray medyasının son 6-7 yılda ki hastalıklı ruh halinin, yönetilemeyişinin, kaosunun, yozlaşmasının, ne yapmak istediğini bilmeyişinin, plan programsızlığının, rüzgar nerden eserseliğinin ürünü karşınızda...

" Duygularımız iyi.. "

2011-08-07T11:06:00.003+03:00

Aşk

2011-08-03T20:18:00.003+03:00

Uyurken O'nu izlediğimde gözlerini açması gibi...

Sabrediyoruz

2011-07-28T11:57:00.002+03:00

www.yazdansonra.com

Bir kadın aslında olmadığı zaman vardır..

2011-07-28T02:04:00.004+03:00

Yarıda bırakılmış bir şarap kadehi kadar

yalnız,

sessiz,

hüzünlü,

savunmasız,

yarım

sorgulayıcı..

Tek Başına

2011-07-22T22:48:00.000+03:00

Ben bir rüya gördüm;

2011-07-18T15:33:00.005+03:00

Çok uzun zamandır uyku tutmuyordu. Uyumayı unutmuş gibiydim. Uyumak mutluluk gibiydi ben ise mutsuz. Yıllar sonra bir gün uykumun geldiğini hissettim. Bunu hissetmek bile yıllar yılı unuttuğum mutluluk hissinin bünyemde belirmesine sebep olmuştu. Biraz tereddütlüydüm ya uyuya kaldığımda yine birisi uyandırırsa diye. Düşündüm düşündüm düşündüm. Her şeyi göze almıştım artık uyku vaktiydi. Uyumak istiyordum, uyuyacaktım, uyudum ve rüya başladı..

9 Temmuz günlerden Cumartesi, sevmediğim bir takımın sevdiğim semtindeydim. O'nunla buluşucaktım. Evet ilk kez. Buluşma saatine nispeten erken bir saatte Beşiktaş'a varmıştım. Arabayı park ettim, vakit geçirmek için yürümeye başladım, bankaya uğradım, etraftaki insanları izledim, ilk buluşma için en uygun olabilecek yer neresidir diye keşif turuna çıktım vs. Hep önünden geçtiğim ama hiç içine girmediğim bir cafe vardı. Cafe o gün sakin ve sessizdi diğer günlere göre. Ben de daha mutlu ve heyecanlıydım diğer günlere göre. Bu sefer burda oturucam dedim kendi kendime..

Sonra O geldi. Karşımda oturdu. Üstünde pembemsi güllü süslü bir buluz ve siyah ince bir hırka vardı. Portakallı meyve suyu siparişi verdi. Malesef yok dediler. Bu yanıta alışkın gibiydi. Aldırmadı pek. Benim gibi ice tea şeftali istedi fazla düşünmeden. Bu sırada anlatmaya başlamıştı bile. Başından geçenler, gördükleri, yaptıkları, düşündükleri.. Ben ise sustum dinledim. Tıpkı uykusu gelmiş bir çocuğun sevdiği masalı dinlemesi gibi.. Aradan 3 saat geçmişti neredeyse ve gitmem lazım dedi. Yolda beraber gidiyorduk. O öndeki arabayı kullanıyordu ben ise peşi sıra takip ediyordum. Belli etmemeye çalışıyordum ama aynasından yansıyan yeşil gözlerine bakmaktan yola bile bakamıyordum. Yollarımız ayrıldı ve ben eve döndüm. Nerdeyse hiç bir şey aklımda kalmamıştı anlattıklarından. Hani o sevdiği masalı dinlerken uyuya kalan çocuk uyanınca masalı hatırlamaz bile ya işte öyle..

Eve geldim. Bira açtım. Salondaki ikili koltuğa oturdum. Sanki yanıma oturacakmış gibi. Bira içtim, sigara içtim ve düşündüm. Evde hiç ses yoktu taki o mesaj sesine kadar. Telefonu aldım. O yazmıştı. Teşekkür ediyordu bana. Kendimi telefon elimde istemsizce sırıtırken buldum. Gece saatlerine kadar mesajlaşmaya devam ettik. Tabii O'nun gecesi benim akşamım oluyordu aslında. Saat 10'da uyumayı bırakalı en azından 10 sene olmuştur diye aklımdan geçirdim. O uyudu ben içmeye devam ettim. Yine de onunla aynı saatte uyanmak istedim oyüzden saatimi kurdum ve öyle yattım. Her gece beni uyutmayan o kabuslar yoktu rüyamda..

10 Temmuz günlerden Pazar, şehir henüz uyurken ben uyanmıştım. Buna sanırım şehir bile şaşkındı. O'na mesaj gönderdim. O çoktan uyanmıştı bile. Bir kaç mesaj sonrası şansımı denemek istedim. Görüşelim mi bugün diye sordum. Olur dedi. Evet dedi. Henüz mesajı okumayı bitirmeden hazırlanmaya başlamıştım bile. Yola çıktım. İstikamet İncirli. Orda beni bekliyordu gittiğimde. Yine o öndeki arabada ben ise arkasında ilerliyorduk yolda. Bu kez güneş gözlüklerimi takmayı akıl ettim aynadan gözlerine baktığımın belli olmaması için. Yolun sonunda Avcılar sahilde bir cafedeydik. Karşımda oturuyordu yine. Yalnızca koyu mavimsi bir rimel sürmüştü. Yine mavimsi uzun bir elbise vardı üstünde. Bira içer misin diye sordu. Akşamdan akşama demedim tabi ki. Olur dedim. Şişe bira siparişi verdi ben ise her zaman ki gibi Efes 50cl arjantin bardak. O bu esnada anlatmaya başlamıştı yine. Arada konuşmaktan çenem ağrıdı dese de konuşmayı sürdürüyordu. Ben zaten hiç susmasın istiyordum. Yıllardır hiç masal dinlememiş bir çocuk açlığıyla dinliyordum onu. İç dünyasında derin bir yolculuğa çıkmış gibi hissediyordum kendimi. Arada kayboluyordum gözlerinin yeşilliğinde. Hemen çıkartıyordu beni; Neden öyle dikkatli dikkatli bakıyorsun? diye sorarak. Cevap veremiyordum. Ne diyebilirdim ki, nasıl diyebilirdim ki?

Akşam eve döndüm. Bira açtım. Sessizce oturdum. Kendimi sorgularken buldum kendimi. Bir şarkı açtım ve üst üste defalarca dinledim. ( bknz. http://fizy.com/#s/15kboc ) Biraz daha bira içtim. Son yolladığım mesaja cevap vermemişti, saate baktım 10'u geçiyordu. Uyumuştu. Artık öğrenmiştim ki geceleri o da benim gibi durup dururken uyanıyordu. Uyandığı zamanda bana mesaj yolluyordu. Uyanıp bana mesaj yollamasını bekledim. Saat 2'ye doğru geldi beklediğim mesaj. Bir kaç mesaj sonrası yine uyuya kaldı. Artık uyku vaktim gelmişti. Yattım ve yine o malum kabuslar yoktu rüyamda..

11 Temmuz günlerden Pazartesi, huzurlu uykunun etkisiyle ve O'nun işte olduğunu bilmenin rahatlığıyla biraz geç uyanmıştım. Rutin ve sıcak bir gün. İşlerimi halletmek için dışarıya çıktım. Nasıl böyle olmuştu bir anda bilmiyordum ama onu görmek istiyordum yine karşımda otursun bir şeyler anlatsın istiyordum. Gönderdiği mesajlarla yetiniyordum. İşlerimi hallettim. Akşam olmuştu artık. Bira içiyordum. Yine sessizliğimi bir mesaj sesi bozdu. "Hiç beni düşünenim yok :(" yazıyordu. "Hiç durmadan her an seni düşünüyorum ben" yazmak istedim ama yazamadım. Canı sıkkındı. Keyifsizdi. Uyursam geçer belki dedi yattı. Gece uyanıp mesaj yollamasını bekledim. Saat 1 buçuk gibi uyandı. Morali çok daha bozuktu uyumadan önceki haline nazaran. Ne yapabilirim diye düşünmekten sabah olduğunu farketmemişim bile..

12 Temmuz günlerden Salı, güne iyi başlamasına yarar belki diye düşünerek bütün gece düşünerek yazdığım mesajı gönderdim. Teşekkür etti ama bu böyle olmazdı. Canı sıkkınken yanında olmam lazımdı. İş çıkışına geliyim mi diye sordum. Olur dedi. Aslına bakılırsa kendimden pek beklenmeyecek şeyler yapıyordum. Ben böyle bir adam değildim biliyordum. Çoğu zaman ince düşünmeyi beceremem, düşündüğüm vakitlerde de uygulamaya geçmem epey vakit alır. Ayrıca üşengeçlik vs. gibi de ekstralarım yok değil. Değişmişsin dedim kendi kendime. Biraz uyudum ve hazırlandıktan sonra çıktım yola. İstikamet Gebze..

Yine erken gitmiştim çıkış saatinden nerdeyse 1 saat önce. En son bir buluşmaya erken gideli kaç sene olmuştu acaba? Değişmişim işte yani şaşırmaya gerek yok artık. Arabanın sağını solunu kurcalayarak oyalandım O işten çıkana kadar. Tam dalmıştım ki bir şeylerle uğraşmaya O'nun sesini duydum. Gelmişti.. İlk kez spor bir şeyler giyinmişti. Yaşı olduğundan daha da ufak gösteriyordu bu haliyle. Sol kolundaki sarı-laci bileklik dışında çok şirin gözüküyordu. Evet kendisi malum takımı tutuyordu. Hatta bununlada kalmayıp bana takım üzerinden takılmaya çalışıyordu. Dışı gülse de içi ağlıyordu bunu hissediyordum oyüzden üstüne gitmedim hiç. Fakat konuyu kapatsak daha iyi olur diye uyardım yalnızca. Sonuçta Galatasaray benim hayatımdı. Hani Cumhurbaşkanı'nın siyaset üstü bir konumu vardır ya, Galatasarayda sevgi üstü bir konuma sahip sonuçta. Herkes gider, o kalır..

Sefaköy girişinde bir cafede oturduk. Üstümüzden uçaklar geçiyordu. Sütlü nescafe istedi. Bu kez bende ona uydum ve sütlü nescafe içtim. Aynı anda aynı şeyi yapmak hoşuma gidiyordu. Anlatmaya başladı. Dinlemeye başladım. Anlattıkları aslında anlatmak istedikleri değil gibi geliyordu. Başka bir şeyler vardı ama o bambaşka şeyleri anlatıyordu. Üstüne gitmedim, canı istediğinde anlatır dedim kendi kendime. Fazla oturmadık zaten kahvelerimiz bitince kalktık.

Eve döndüm. Bira açmadım. Öylece oturdum. Mesaj gönderiyordu ama eskisi gibi değildi. Değildi işte.. "Aşk canımı yakıyo" "Aşkla mutlu olamadım onsuz mutluluğu deniyorum" "Severim, uçmaya başlarım sonra kanadımı kırarlar gerçek dünyama dönerim" mesajlar ardı ardına geliyordu. Ne olduğunu anlamıyordum ama karamsarlaşmıştım..

13 Temmuz günlerden Çarşamba, sabah günaydın mesajından sonra "nasılsın?" sorumu "uzun zamandır hiç bu kadar kötü hissetmemiştim kendimi" diye yanıtlıyordu. Niye neden niçin nasıl soruları cevapsızlığını koruyordu gün içerisinde. Akşamı alkolsüz geçiren ben uyumakta sorunlar çekmekteydim. Bir iki kabus ile geçen gece içerisinde kaybolmuştum. O ise gece 3 civarı uyanmış olmasına rağmen mesaj göndermemeyi tercih ediyordu..

14 Temmuz günlerden Perşembe, sabah önce karşı yakadaki görüşmem için yola çıktım ordan da Gebzede ki diğer görüşmem için.. GOSB'de yan yana binalarda olmamıza rağmen "Gelmesen daha iyi olur" diyordu. Yakınında olsa bile hiç bir şey yapamadığı zamanlar olur ya insanın işte o zamanlardan biri. O'nu göremeden dönüyordum. Döndüğüm yer Kadıköy'ün her hangi bir meyhanesiydi. Kadehe dolan rakılar içime dolan sıkıntılarla eş değer bolluktaydı. Gelen mesajların şekli şemali epeyce farklılaşmıştı artık. "Bana hiç bir zaman bu kadar yakın olma" diye gelen mesaja yalnız ve yalnızca "Beni yanlış anlıyorsun" demekle yetiniyordum. Halbuki, söylemek istediğim onca şey vardı ki..

15 Temmuz günlerden Cuma, işimdeyim gücümdeyim, yazıyorum çiziyorum vs. O'na dair üstüme çöken umutsuzluk hayatın her anına yansıyordu. Ne halde olduğunu ne yaptığını her nekadar çok merak ediyor olsam da hiç arayıp sormadım. Sanırım onun istediğide buydu. O nasıl istiyorsa öyle olsun dedim. Sustum. Sustu..

Kısa cümleler kuruyorsa insan, uzun yorgunlukları vardır öyle değil mi? Peki ya susuyorsa..?

16 Temmuz günlerden Cumartesi, kabuslarla geçen gecenin ardından saçma bir saat içerisinde uyanıyorum ve artık kendimi daha fazla tutamayarak üstüne gitmeye başlıyorum. Belkide hiç konuşmamam gerekirdi ama "O'na bir anda neler olduğunu" öğrenme isteğimin önünde duramadım. Sordum. Cevap verdi. Keşke sormasaydım. Keşke cevap vermeseydi. Olmaz diyordu. Mutsuz oluruz diyordu kısaca. Ne diyebilirsin ki? "Mutsuz olalım, hep mutlu oluncak diye bir kural yok ki, biz de mutsuz olalım. Ben seninle mutsuzluğa da varım!" demedim.. "Canın sağolsun" dedim..

Ondan tek istediğim yüz yüze görüşüp konuşmaktı şimdiye dek sustuklarımızı..

17 Temmuz günlerden Pazar, uykusuz geçen bir gecenin ardından sabahın ilk ışıklarıyla dışarı çıktım. Şehir uyanmamıştı henüz ama bu kez şehir buna şaşırmıyor daha çok üzülüyordu sanki. Yollar bomboştu. Yürüdüm yürüdüm yürüdüm. O'nu göreceğim için seviniyordum aslında ama buruk bir sevinç derler ya hani sanırım öyle bir şeydi..

Avcılarda geçen sefer buluştuğumuz yerde beni bekliyordu gittiğimde. Arkası dönüktü, bir süre durup baktım arkasından o farketmeden sonra yanına gittim. Bu sefer karşısında değil yanında oturdum. İyi değildim. Belli etmek istemesemde olmuyordu farkındaydım. Sıkma portakal suyu ve tost söylemişti kendine. Yeşillik sevmediğinden bahsediyordu. Üzerinde beyaz askılı bir bluz vardı ve yüzünde hiç makyaj yoktu. Olduğu gibi gelmişti..

50cl klasik Efes arjantin bardak söyledim kendime. Önce havadan sudan konuştuk bir süre. O konuşurken ben yine gözlerinin içinde kaybolmaya başladığımı farkettim ve bir daha kafamı ona doğru çevirmemek için uğraştım.

Anlatmaya başladı çok tanıdık gelen hikayesini. Dinledim. İçim acıya acıya dinledim. Bir süre hiç bir şey söyleyemedim. Sustuk. Zaten yapılabilecek başka hiç bir şey yoktu susmak dışında..

Ben anlatmaya başladım sonra. Nerden başlayıp nerde bitirsem bilemedim. Bir kaç cümle dökülüverdi ağzımdan. Tam olarak söylemek istediklerim onlar mıydı bilmiyorum. Zaten çok bir şey ifade etmiyordu artık O'nun için biliyordum.

Gözleri doldu.. Gidicem dedi.. Gitme dedim.. Gitmem lazım dedi.. Gitme dedim.. Gitti..

Yanımdaki sandalye boştu artık. Önümdeki bira bardağıda öyle.

Garson geldi yanıma. Bir bira daha söyledim. Getirdi. Bir şey söyleyecek ama susuyor gibi baktı, üzülmüştü sanırım halime. Otur beraber içelim desem neler anlatıcaktı kim bilir.. "Bu masa birazdan güneş olur abi, istersen arka masada devam et" dedi. Yüzüne baktım, hiç bir şey söylemedim. "Tamam abi" dedi ve gitti. İçmeye devam ettim. Garsonun bir parmağı varmıydı bu işte bilmiyorum ama ard arda bir kaç kez aynı şarkı çaldı. ( bknz. http://fizy.com/#s/1jl03f )

18 Temmuz günlerden Pazartesi; Birisi başımda dikilmiş bana sesleniyordu. "Kalk abi bitti" diyordu. Korktuğum başıma geldi ve sonunda uyandırıldım. Kan ter içerisindeydim. Etrafıma baktım bomboş gözlerle. Ankaradaydım. Hepsi bir rüyaydı dedim. Geçti, gitti, bitti. Güzel bir rüyaydı aslında. Her şey çok güzel olacak dedirtecek kadar güzeldi. Öyle küçük güzel şeyler göstermişti ki, ip ucu zannetmiştim. Artık rüya bitmişti ve ben kendimi kötü hissediyordum. Kötü.. Çok kötü..

O sırada bir şarkı çalmaya başladı radyo'da. ( bknz. http://fizy.com/#s/1tqo7x )

Sessiz olun, İçişleri Bakanı konuşuyor...

2011-07-15T20:15:00.003+03:00

İçişleri Bakanı İdris Naim Şahin, dün Diyarbakır'ın Silvan İlçesi'nde 13 askerin şehit olduğu çatışmayla ilgili açıklamalarda bulundu. Bakan Şahin, gazetecilerin yanarak şehit olmasına neden olan yangının nasıl çıktığı sorusuna “Yangın, ya ateşle çıkar, ya bombayla çıkar, ya roketle çıkar, ya benzinle çıkar. Netice itibariyle yanmıştır, yakılmıştır. Sebebini araştırmak, sebebini söylemek bir şey ifade etmiyor” yanıtını verdi.

İçişleri Bakanı İdris Naim Şahin, Diyarbakır'da 13 askerin şehit olduğu terör saldırısı ile ilgili, Türkiye'nin büyümesine engel olmak istemekte direnenlerin artık iyice fark edilmesi gerektiğini belirterek, “Niyetini bozmuşlara iyi niyetle yaklaşmanın yanlış olduğunu görmemiz gerekiyor” dedi.

Şahin, şehitler için düzenlenen cenaze törenine katılmak için gittiği Diyarbakır'a hareketinden önce Esenboğa Havalimanı'nda gazetecilere açıklamalarda bulundu.

Acılarının büyük olduğunu belirten Şahin, “Ama bugün bunları uzun uzadıya ifade etmenin bir fayda sağlamadığını biliyorum. Bugün herşeyden önce sağduyu günü, basiretli olma günü. Ama sadece bugün değil, her gün böyle olmak gerekiyor. Ama bir şey daha gerekiyor. Türkiye'nin büyümesine engel olmak istemekte direnenleri artık iyice fark etmemiz gerekiyor. Vurmak için yola çıkmışlara “dur” demek yerine başka bir şey geliştirmek gerekiyor. Niyetini bozmuşlara iyi niyetle yaklaşmanın yanlış olduğunu görmemiz gerekiyor. Tüm bunlar görülecek” dedi.

Gazetecilerin sorularını da yanıtlayan Şahin, saldırıyı üstlenen olup olmadığına ilişkin bir soru üzerine bu konuda henüz kendisine ulaşan bir bilgi olmadığını söyledi. “Bu çok önemli değil. Üstlenilsin, üstlenilmesin. Üstlenilmesi neyi değiştirecek üstlenilmemesi neyi değiştirecek? Önemli olan olaydır, önemli olan niyettir, eylemdir” diyen Şahin, devlet olarak gerçeğin farkında olduklarını, bunun üstünde bir mücadele yöntemiyle çalışmalarını gerçekleştireceklerini söyledi.

Şahin, dün saldırının ardından Başbakanlık Merkez Bina'daki toplantıda basın mensuplarıyla paylaşabileceği bir karar çıkıp çıkmadığı yönündeki bir soru üzerine, bu konuyla ilgili görüşlerini paylaştığını dile getirdi.

Bölgede operasyonların devam edip etmediğine ilişkin bir soruyu ise Şahin, “Gayet tabii. Şehit sayısında artışımız yok. Operasyon tabii ki devam ediyor. Yani Türkiye'de şehitlerimizin varlığı ayrı bir konu. Şehitlerimizin cenazesinin kaldırılması ayrı bir konu. Hayat durmuyor, mücadele de bitmiyor. Maalesef bağırlarına taş basarak, acılarını, üzüntülerini yüreklerine akıtarak güvenlik güçlerimizin, askerimizin nöbet başında olanlar, görev başında olanlar çalışmalarını devam ettiriyor, ettirecekler. Bunun aksini düşünmek mümkün değil” şeklinde yanıtladı.

Bir yandan şehit cenazelerini kaldırırken diğer yandan da çalışmaların her türlü devam edeceğini anlatan Şahin, “Bir tarafta bu ülkenin şantiyeleri çalışacak. Bir tarafta bu ülkenin güvenlik yönünden sıkıntılı hale getirilmeye çalışılan noktalarında da mücadele devam edecek ve etmektedir şu anda” ifadesini kullandı.

'SALDIRI SIRASINDA NASIL YANGIN ÇIKTI?'

Şahin, saldırı sırasında yangının nasıl çıktığına ilişkin iddiaların hatırlatılması üzerine yangının sebeplerinin bilinmesinin yangında hayatını kaybeden askerleri geri getiremeyeceğini söyledi.

Yangının birkaç nedenle çıkmış olabileceğini belirten Şahin, “Yangın, ya ateşle çıkar, ya bombayla çıkar, ya roketle çıkar, ya benzinle çıkar. Netice itibariyle yanmıştır, yakılmıştır. Sebebini araştırmak, sebebini söylemek bir şey ifade etmiyor” dedi. Şahin, yangının çıkış nedeniyle ilgili araştırma yaptıklarını bildirdi.

'HERKES AKLINI BAŞINA ALSIN'

Herkesin aklını başına alması gerektiğini hatırlatan Şahin, şunları kaydetti:

“Bu ülke özgürlüklerin alabildiğince var olduğu ve doya doya yaşandığı bir ülke. O kadar ki özgürlükleri sonuna kadar yaşayıp 'bu ülkede hala özgürlük yok' diyecek kadar özgürlüklerin yaşandığı bir ülke. Galiba bir eksiklik var. Var olan özgürlüklerin varlığını itiraf edecek kadar beyni, aklı özgürlükten yoksun olan birtakım insanlar var. Bu gerçeklerle karşı karşıyayız” dedi.

Saldırının BDP'nin desteklediği bağımsız milletvekilleriyle Meclis'te yemin etme konusunda görüşmeler yapıldığı sırada gerçekleşmesinin hatırlatılması üzerine ise Şahin, bu tip olaylar yaşanırken ülkede başka gelişmelerin de olabileceğini sözlerine ekledi.

Açıklamanın ardından Şahin, Diyarbakır'a hareket etti.

'ARAR BULURUZ'

Bakan Şahin, PKK'nın Lice'de kaçırdığı iki asker ile ilgili olarak da ''Askerler dışarıya kaçırıldılarsa da arar buluruz'' dedi.

İlham

2011-07-12T00:01:00.000+03:00

Hayatın anlamsız boşluğunda,

herkesin beklediği bir şey vardır.

Kimi Beklerken Ölür, Kimi Ölürken Bulur..

Beklemekten sıkılan bir kaç kişiydiler

2011-07-09T14:22:00.005+03:00

İşin komiği ne biliyor musun? Her türlü içindesin hapisanenin, bir yerlere koşuyorsun ya da koştuğunu sanıyorsun, ya da ne bileyim nefes aldığını biliyorsun, belki de anlatmak istediğin o kadar şey varken susmak vardır ya hani hep yapılan, ya da yaptığımız her şey boş diyenlere inat nefes alır ve gülümsersin ya. Bir şekilde tutunmalı hayata, keyif almaya çabalamalı, anlam yüklemeden çok fazla hayata ya da bireylere, sadece kendinle dolaşmalı. Bilemem.

benim yerime görmenizden
benim yerime duymanızdan
benim yerime konuşmanızdan sıkıldım
sizden sıkıldım
kendimi tenzih ediyorum
kendimden sıkıldım
benim yerime benden sıkılmanızdan sıkıldım

Hayat

2011-07-07T00:01:00.000+03:00

öyle küçük güzel şeyler
gösteriyor ki bazen,
ipucu zannediyorum.
İşte insan bazen bekliyor
bekliyor işte..

hepimize afiyet olsun

Asla Vazgeçme

2011-07-06T23:30:00.003+03:00

Asla vazgçme
İsim vererek başladı şehirlere bir bir
Dönüpte ardına baktığında
Yıkık köhne
Gökyüzünde dumanlar yükseliyordu
İlk kaçışan valilerdi
Üç çocuk kolkola
gözyaşlarıyla büyüyen alevleri
kimlerin cebini ısıtıyordu
.
En son ne zaman toprağa eğilipte aldım bir taş parçasını
Da fırlattım uzaklara
En son kime dokundu gözlerin
Nefesini çekerken yüreğin acıdı
En son en son ya işte bulutlar vardı kıpkırmızı bulutlar
Topraklarda uyuyanları rahatsız etmeden uçar gibi
Gülümsemen takılı kaldı uçurtmanın yarım kalan hayalinde
Gözlerin köprü altlarının kanayan bileklerine
Tuz basıp da ciğerime çektiğim
Sokaklar bizimdir

Arada derede yüzüşlerin
Hayallerimizi boğdular karanlıkta
Söndürdüler tüm çocukların gülümsemesini
Parkları kanalizasyona dökülen
Şehirler düşerken
Mum ışıkları altında bir şehir yanarken
Bütün bunları düşünerek geçirirken ömrü
Kuşandık suskunlukların öfkesini
Bıçak geçerdi içinden umutların
Geçmişin geleceğinin sorgu odalarında işkencede
Haykırışları vardı adaletine teslim olmayan dünyanın
Yalnız çocukları .
Gizlice cigara içerdi
sokak lambaları altında insaniyet
namına toz kondurmadan beklerdi
ölümler . ölümler kasıttı ve
haykırırdı
dört kurşun yemiş ruhuyla
hani umutlarımız

bir şehir yanarken
umutlarımız morga kaldırıldı
çığlıklar eşliğinde
bir şehir yanarken.

sensiz her gün biraz daha yok oluşum mu?

2011-06-29T13:00:00.000+03:00

yıllardır sufle almaktan
duyduğumu tekrar duymaktan
söylediğimi tekrar söylemekten
ne cevap alacağımı bilerek soru sormaktan
gelmeyeceğini bile bile beklemekten
ezbere bildiğim bu kısır döngüden
....

Bu ruhunu yitiren dünyada aradığın hangi gerçek?

2011-06-28T15:32:00.001+03:00

Hepsi suyun altında senin ciğerlerin gerçek...

Müsvedde; temize çekmeden..

2011-06-23T14:22:00.000+03:00

Geldiklerini duyuyorum. Üzerimde tan yerinin olanca ağırlığı. Badem çiçekleri geçiyor pencere önünden. Titriyor her şey, çınlıyor kulaklarım. Üzerimde bir süredir uzanan yaban hırıltıları. Geldiklerini biliyorum. Geliyorlar. Bacaklarımda dermansızlık oluyorlar. Annemin dualarından yapılma iplere asıyorum kendimi. İstemezdi oysa o etimin kararmasını. Yorgun ve hevessiz olmamı istemezdi. Evcil bağdaşmışlıkların ayak sesleriyle gelen yatıştırıcılığın dağıldığı bir zelzele oluyor gelmeleri. Oysa ev bütün anlamlarıyla sakindir. Bütün köşelerinden tanır insanı. Evde olmak istemiyorum. Çalamadığım bir türküyü mırıldanarak geçiyorum köprüyü. Çocukken bütün akşamüstlerimi bir köprünün üstünde geçirmeyi dilerdim. Irmağın olanca kızıllığını akşamın olanca büyüsüyle birleştirmek için çok oldu evden kaçtığım. Geldiklerini duymamak için evden kaçtığım. Kendimi duymamak için evden kaçtığım. Sonuna kadar gidemeyeceğimi bile bile düşüyorum yola, ayaklarımı acıtana kadar yürüyorum. Orada olmadığıma inanana kadar yürüyorum. Orada olmamalıyım. Yağmurlu bir gün için söylenecek cümleler tasarlıyordum. Öyle bir şey ki anlatılmaz diyordum, öyle bir şey ki benden değil. Şu göğe ne diye bakıyorum sanki?

Nörotoksik Film | Orada

2011-06-20T11:58:00.000+03:00

Huzurevine bırakılmış, kendini ölüme yatırmış bir anne; onun ölümünü öğrenip apar topar ülkesine dönüp, yıllardır görüşmediği kızkardeşiyle buluşan bir oğul; annesinin tüm yükünü üstlenmiş bir kız ve adada münzevî bir hayat süren baba… ORADA, paramparça olmuş işte bu İstanbul ailesinin 24 saati üzerine bir film. Görmezden gelinenlerden.

sana benden olmayanla dokunmamalıyım

2011-06-16T04:00:00.000+03:00

Herşey sade, herşey doğal, herşey olması gerektiği gibi, olması gerektiği yerde.. Aynı yalınlıkla ölmek isterim..

Özgürlük, huzur ve mutluluk... Varoluşun birer parçalarıymış. Puzzle ımda eksik bıraktığım yerler şimdi tamamlandı. Oysa hayatımın oyununda hala eksik bir yer var. Ne sahneyi tek başıma doldurabiliyorum, ne de puzzle ım bir şeye benziyor. Anlam yüklemek için kovaladığım bahanelerin ardında kalakaldım öylece, bilinyor olmak yetmiyor bazen. En bilinmezin sonunda yine bir bilindik çıkmakta...

Harfler ölüyor, kelimeler kifayetsiz kalıyor sayfalarda ve metinler dökülüyor her cümlede bir kaç ölü barındıran.. sonrası uçurum... sonrası şekilsizliğim... sonrası sadece bana bir şey anlatan bir kaç ölü cümle...

Farklılaştığımı düşündüğüm zamanlarda,herkes gibiliğimi sorguluyorum. Düşünüp bir gece boyu, kavgasını verdiğin savunuların ya yanlışsa? Al sana çıkmazlıklar. Elinde fener yok, enkazdan çıkmaya gerek bir bıçak. Taşları teker teker yardın diyelim, acaba enkazların ardında birileri çığlık atıyor mu hayallerine.. Ya boş metinler terkederse bir gün.. Suskunluğunu haykıramazsan, yaşanmışlıklarını.. Hep bir umut olmalı yalnızlıklarda, yoksa yalnızlık değil, ölmek başlar yaşarken..

Düştüysem yine sana bakarken düştüm, ağlamam ondan...Girme başka yola. Dön ve gel, orda sana karanlıktan başka vaat yok, gitme...

Sinir bozucu bir sessizlik sonrasında huzuru umud edecek kadar çaresizsem eğer bir gece vakti ıssız bir sokakta, her gidişinin arkasından gözümü kırpmadan bakakalıyorsam bir kez arkasına dönüp bakarda beni göremezse eğer diye ve belki de anlamsızca bir değer yükleme çabasının içinde debeleniyorsam.. Sana sadece şükredebilirim tanrım.. Bitmez tükenmez özlemler sarmışken yüreğimi ismi bile olmayan, mümkün mü nefes almak başka soluklarla?

Bütün birimlere ithafen;

2011-06-15T18:33:00.000+03:00

Lan birinizde anlayın be!

Sessizlik kadar sakin

2011-06-14T11:32:00.005+03:00

Nörotoksik Tatlı | Holland Caramel Waffles

2011-06-13T07:00:00.002+03:00

BİM varsa herkes için var.

2.90 TL

dışı sevda içi zindan değilim artık;

2011-06-11T13:11:00.003+03:00

gözlerinden sızan güvensizliği, kuşkuyu
hiç bu renk bir sevgiyle yenmedin
ve güzelim sana sunduğum değerleri karşılıkların için de büyütmedim

Nörotoksik Grup | Siya Siyabend

2011-06-08T15:33:00.002+03:00

Sokak

Nerdeyim

2011-06-07T16:20:00.000+03:00

Her şey bir yanlış anlaşılmadan ibaret.

Sen, ben, o..

Herkes bir beden ve ruhtan ibaret.

Biz, siz, onlar..

Yirmidört gramlık ruhu, orospu etmiş etsiz kemiksizler.

Yasak meyve satılmıyor, bedava dağıtılıyor sokaklarda.

Ben’dim, her cümlenin öznesi buralarda.

Artık kimse kimsenin yüz’üne bakmıyor.

Bakmaya da utanmıyor,

bakılan da.

Pembe panjurlu ev

"hayalkondu" diye yıkılıyor bir bir.

Sözcükler ağızdan çıkmıyor,

eller kelimeleri kirletiyor.

Hepimiz hissiz şairleriz artık.

Sevmeden yazıyor, acı çekmeden ağlıyoruz.

Sevmek için bedel öderken,

sevilmek için jenerik hazırlıyoruz.

Boy boy afişlerle yürüyoruz yollarda.

Artık hiçbirimiz sevişmiyor,

masturbasyonla idare ediyoruz.

Kimse sesimizi duymuyor, metalik seslerle sentetik sözler yazıyor, iyiliği sorguluyor, kötülüğe en pahalı kumaştan kılıflar dikiyoruz.

Başkalarının cümlelerindeki iyelik ekleri yerine

kendi iyeliksiz kimliğimizi yapıştırıyoruz.

Yarının tezi ve terzisi yok artık..

Biz sadece ölmeden önce oyalanıyoruz…

HOPA

2011-06-01T15:49:00.005+03:00

O ümitlerdir ki şimdi sefer etmekteyiz,

biz o akıntıya karşı giden tekneler...

durmadan geriye, geçmişe çarpılıp atılsak da

ne gam...

Bu da bitti

2011-04-25T13:04:00.004+03:00

Maje ölmedi.

Bildiğin gibi değil..

2010-12-21T14:48:00.003+02:00

-Votka şişesini ver!

her şey çok güzel olsun mu?

2010-11-24T22:13:00.003+02:00

hayatlarımızı mahvedecek bir şeyler
her zaman vardır,
neyin veya kimin
bizi önce
bulduğuna
bakar,
mahvolmaya hep
hazırızdır.

mahvolmuş hayatlar
olağandır
bilgeler için de
ahmaklar için de.

ancak
o mahvolmuş hayat
bizimki olduğunda,
işte o zaman
farkına varırız
intiharların,ayyaşların,
hapishane kuşlarının,
uyuşturucu müptelaları
ve
benzerlerinin
varoluşun
menekşeler kadar,
gökkuşağı
kasırga
ve
tamtakır mutfak dolabı
kadar
olağan
bir
parçası
olduklarının..

An

2010-09-25T14:00:00.000+03:00

Umutlarınız ve hayalleriniz varolduğu sürece çekilir hayat.. ve onları taşıdığınız sürece kapalı gözleriniz tüm gerçeklere.. Biliyorum ki zamanla acısı hafiflemeyecek hiç bir şey yok.. Hayatın atomlarıydı insanlar.. Terkedilmiş bir şehrin, ayak basılmamış toprakların ne hükmü vardı ki yaşama dair.. Esen rüzgarın, yağan yağmurun ve doğan güneşin ne anlamı vardı.. Maddeme ulaşamıyordum bir türlü.. Binlerce uyumsuz parçayı birleştirmeye çalışıyordum.. Kendimi terketmiştim ve bütünüme varamıyordum.. Sinir bozucu bir durağanlıkla dışındaydım yaşamımın.. Müdahale etmeksizin sadece seyrediyordum olup bitenleri.. ve birden en olmadık şeye gereksiz bir tepki verip, bana dokunmayan yılanları dürtüyordum.. Kendimle ne zorum vardı bilmiyorum.. Benim dışımda kimsenin benimle bir alıp veremediği yoktu.. Olamazdı.. Çünkü kimseyle bir şey paylaşmıyordum.. Ağzımdan çıkan zoraki bir merhabanın dışında bir varlık belirtisi göstermiyordum.. Duvarlarım, kalelerim amacından şaşmış; kendimi savunduğum yerler olmaktan çıkmıştı.. Kapılarımı açtığım nadir zamanlarda ise dış dünyaya dahil olamıyor, uyum sağlayamıyordum.. Tüm sızlanmalarıma rağmen "yalnızlığım"; özgürlüğümdü.. Dokunulmazlığımdı.. Bana aitti.. Evet her şeyiyle bana ait bir krallıktı.. Kendime emirler yağdırabildiğim ve sonra tüm umursamazlığımla itaatsizlik edebildiğim, üstelik bunun için kendimi cezalandırmak zorunda olmadığım hüküm alanım.. Fakat söylemeliyim; mükafatlarımı asla es geçmem.. "Ah tatlı yalnızlığım.. Zararsız bencilliğim.. Keyfim.."

Bütün zamanımı bekleyerek geçiriyordum.. Beklenecek bir şeylerim mutlaka oluyordu.. Oysa yapmam gereken bir sürü iş vardı.. Artık beklediğim şeylerden biri de; tüm bu işler için oluşacak uygun zamandı.. Çevremde olup biten bir dolu saçmalığı seyrediyor ve kendimi aşmış hissediyordum.. Kısa bir süre sonra ise tam da aynı saçmalıkları uygulamak üzereyken buluyordum kendimi.. Kafam gerçekten çok karışmıştı.."Kitap yazdığını düşündüm." dedi.. " İlerde bir gün böyle bir şey yapacakmışsın gibi geliyor. Beni nasıl anlatırdın diye merak ediyorum." Keşke onun gözlerinden bakabilseydim hayata.. Ağzımdan çıkan her kelimenin arkasında durabilmek isterdim.. Halbuki şartlara göre yaşıyordum her anı.. Gerektirdiği gibi.. Çoğu zaman da kendimi eylemlerden sakınarak.. Hareket etmek istemiyordum.. Saçma sorulara cevap vermek istemiyordum.. Gerçekten çok yorulmuştum.. Beynimin içinde, bütün sesleri bastıran bir gürültü vardı.. Binlerce geveze hücre.. Sustukları gün ölmüş olmaktan korkuyordum. Evet hayat anlamsızdı.. ya da kasabildiğimiz kadar anlamlı.. Yine de onca seneyi göründüğüm kadar sakin geçirebilmeyi isterdim içimde de..

Yaratılmış tek bir insan dahi senin için bir şey yapmayacak.. Sadece bazı noktalarda menfaatleriniz kesişecek ve birbirinize faydanız dokunacak..

Gün geçtikçe daha da içime kapanıyordum.. Konuşmayı neredeyse tamamen bırakmak üzereydim.. Kısa bir süre önce en azından sorulan sorulara cevap verirken, şimdi onlara bile küçük mimiklerle karşılık veriyordum.. Oysa hala onlarca şey geçiyordu kafamdan.. Yanılgılarım, ağır yükler bırakmıştı yine omuzlarıma.. Kimsenin gözlerine bakamıyordum artık.. Anlatılan hiç bir şeyi duymak, öğrenmek; dertlere ve sevinçlere ortak olmak istemiyordum.. Buna rağmen aşırı bir duyarlılık ve iyi niyet taşıyordum.. Çok yorulmuştum.. Gerçekten çok yorulmuştum. Hep dediğim gibi: Dünyaya mutlu olmak için gelmedik.. Yine de bütün çabamız bir parça mutluluk için.. Anımsayabildiğimiz kadar bir geçmiş ve belirsiz bir gelecek var.. Aslolan ise sadece "an".. Bilinen kavramlarla; salilesik ömürlerimiz.. Her salise yok oluyoruz ve her salise yeniden varoluyoruz..

Yemin töreni..

2010-09-07T16:35:00.003+03:00

Gençliğin
Yüce Önder Atatürk'e cevabını
mikrofonda seslendirirken
heyecanı gözlerden kaçmayan Maje
istesede geri dönemeyeceği
bir yemine daha imzasını attı..

ağıRoman

2010-08-16T21:05:00.003+03:00

Bileklerim kesik, her damlada hala sana kanıyorum..

Mutlu bir son yazmak istedim ikimize, beceremedim..

Vakit tamam

2010-08-11T19:35:00.003+03:00

Bedenimi silah altına alabilirsiniz, ruhumu asla.

335. k.d.

Sinop İl Jandarma Komutanlığı

Maje

Kış güneşi bekler seni..

2010-08-10T23:31:00.004+03:00

kışın ortası ocağın göbeğinde bir güneş doğar
bu ayrılıkta bir gün biter
hem ayrılıkda sevdaya dahil değil midir ki?

Bir yazı yazalım sonu olmayan..

2010-08-09T03:32:00.006+03:00

İçimizden geçenleri değil de geçmeyenleri yazalım bir kez olsun geçemeyenleri yazalım. İçimizden geçirmeyi bile içimizden geçirmediğimiz şeyleri yazalım. Bir hikaye yazalım sonu olmayan, nedense sonları hep kötü bitiyor zaten. Bir hikayemiz olsun yalnızca giriş ve gelişmeden ibaret. Hem sonu olmayan bir şey kötü sondan daha iyi değil midir ki? Bir yazı yazalım sonsuz olsun, bir yazı yazalım onsuz olsun..

Geçmişte kal-mayacaklar

2010-08-07T19:48:00.000+03:00

Bir kavganın güzelliğinde sevdik seni..

Yaşayacağız karanlıklara inat !

En tatlı yerinde uykudan uyan

2010-08-06T19:25:00.000+03:00

İsimleri olmayan sokaklardan geçiyor yol çizgileri kar taneleri düşerken.. Üç kişi aynı yol üzerinde aynı mesafelerde birbirine uzaklaşmakta ve her birinin kafasında boşluğun yara izleri..

Sadece soluk alış veriş duyuluyordu o arabanın içinde. Cinayet mahalline giden sirenler eşliğindeki konvoylar, tepelerinde mavi kırmızı lambalar ve garip bir ses eşliğinde, ölüleri korkutmak ister gibi selektör yaparak geçiyordu..

Bense üç kişiden ayrı aynı yol üzerinde kafamı sallıyordum bir aşağı bir yukarı. Zihnimin en ücra köşelerine kaldırılmış sonbahardan kalma ritim eşliğinde. Zihnimdeki kareleri kesip kan damlaları yüzüme damlıyordu gözlerimin içine.

Üşüyorum hissedebildiğim, farkına varabildiğim tek durum titremelerimin artması ve çığlıklar atarak bakıyorum gözlerine son nefesime kadar.

Ellerimi yüzüme kapatıp tırnaklarımla çiziyorum göz bebeklerimi, içinden sen çıkabilme ihtimaline karşılık; son bir yudum daha alıyorum alkolden, tüm yasaklara rağmen pimini çekiyorum ahlakımın ve terk eyliyorum alemin göt kokan suratlarını.

Söyleyemem ya sana öldüğümü, elbet duyarsın birilerinden. Ya duyamazsan, son satırlarında gizliysem hayatın? 3. sayfalarda yok yer bana tek kare. Üstümü başımı yırtıp yere diz çöküp yağan karlar altında giden arabanın sollamasını bekliyorum. Zaman geçiyor üzerimden, benden kalan tek iz sensin ya da sana dair her iz bende saklı. Hala titriyorum.

Karanlıklar ortasında iki yana elimi açıp ölümü bekliyorum. Gözlerim kapalı nefesimi tutmuş gelen tehlikeyi soluyorum her geçen saniye de gözyaşlarım bıçaklanıyor köprü altlarında tinercilerle sarmaş dolaş, beynime yol alan tek kurşunun barut kokusu ve çıkan ışığı duyumsuyorum.

Senin taarruzlarından kaçarken dibine gömülüyorum en dibine gözyaşlarının. Paramparça hayaller akıyor dudaklarından, bana dair fotoğrafları hiç benim olmayan ellerinden salıveriyorsun, uçurtmamı peşine takılan gülümsemenin, hayatıma takılıyor ve düşüyor sandalye altımdan boynuma bağlanan ipi ellerinle örmüş gibi duruyor, bana verdiğin son nefesi harcıyorum idam sehpasında. Kollarım iki yana açık ve karanlıklar eşliğinde söylenen türküler edasında susuyorum.

Galiba ölüyorum. Bu son olmalı diyorum bu son olmalı. Bitti artık her şey bunu hissediyorum.

Yaklaşıyoruz kapı açılıyor ve iniyorum arabadan diğer iki kişiye selam verip yürüyorum gözlerim hala kapalı. Ardıma baktığımda senden kalan kan izleri...

Son'a Doğru..

2010-07-09T13:30:00.000+03:00

Sesi yükseltim çalan parçanın, sözler olmasa keşke, kendi cümlelerimle yaşamalıyım melodiyi diye ah çektim, yeni bi sigara ya da yenilemeliyim kadehi, gece terk ettiğinde bedenleri bunalıma girmiş olabilmeliyim, yürüyebilmeliyim ölüme, son bir nefes daha alırken sigaradan gözlere bakabilmeli ve bırakabilmeliyim buzdan toprağına dünyanın. Basit olmalı mezar taşları misali doğum ve ölüm tarihleri bunlardan ibaret, arasında yaşananlar başkalarının hayatlarından çalma adına silik. Nedenlerin kafasını yaşayabilmeliyim, dostlarımın kendilerine kurduğum cümleler altına ezilişini izlerken, tüm okların bana dönüşleri altında can verişimi başkaları izlerken sokaklarda, dostlarımla gecenin bi vakti ismini bilmediğim parçaları dinlerken uyuşturabilmeli onların beni avutmuşluklarını dile getirirken içten içe ben nasıl düşünemedimlerini duyabilmeli canımı yakış isteklerine kulak verişlerimle baş başa küfredebilmeli. Ya da bir koltukta hayata yön verişlerimle baş başa yalnız mıyım diye kelimeleri okşarken hayatı hızlıya bağlayabilmeli, ölümü okşarken gölgemle gülümseyebilmeli kalabalıklara. Sigaramın ateşi kadar ısıtamayışımı düşünmeliyim sevdiklerimin içini, onların beni yalnız bırakmalarına cümleler kurmadan kendimi asmalıyım köşe başlarında. Benimle var olan sorunlarında insanların kendi suçluluklarını bana yükleyişlerini dinleyebilmeli üçüncü şahıslardan, kırabilmeli zincirlerimi tehlikeye muhtaçken, kendi gerçekliğimle uçurum kenarında denkleşebilmeliyim. Sığamamam belki de dünyaya insanların gönlüne bundan, avutuşlarım, çabalamalarım hep boşuna, o anlık noktasal vuruşlar sonrası yok hayatın dönüşünü izlemler, ellerimi iki yana bırakıp gözyaşlarım için bahaneler bulmalıyım. Sanırım köşeye sıkıştım, rüyalarıma katılıyor kalabalıklar odamda geziniyor, dünyaya dair kurdukları tek cümle olmadan, kendi boşluklarında sızıyorlar ve ben susuyorum.

Söyleyeceklerim var
Yaylım ateşleri bakışlardan uyuşmalarda
Ayakları yok adaletin
Ruhları Kiralık katilden ısmarlama
Asmışlar balkonuna vicdanın
Susturulmuşlar
Sistemin bıçağını kullanmakta
Sözler çalıntı
Nefesler kiralık üç oda bir salon
Sevinçler torbacıdan alınma
Zaman gazetenin arka sayfa güzeli
Kahpeliği durakta beklemede
Nefes alışverişlerini dinliyorlar
Gölgesinde çekilen her dumanın
Tırnakları sökülmüş insanlığın
Ve pençeleri derin
İzlerine gömdüler düşlerin
İki kulaç arası
Toprak
Ve mezar taşı soğukluğu
Hepsinden biraz sen
Uyumalıyım
Ve bitmeli
Kapanmalı kapağı sayfaların
Son kadehi çekerken içine

Nörotoksik Kitap | Direnme Savaşı

2010-06-04T13:27:00.005+03:00

Bize ölmek yok !

Keje..

2010-05-06T12:08:00.004+03:00

bak işte ölmedim hala,
seni bir kez daha görebilmek için yaşadım daima..

Sosyalleşeyim derken yalnız kalmak adına tüm isimler imzalarını kişiliklerine attı.

2010-03-31T17:00:00.001+03:00

katili de olsa esaretin bedeli
içimdeki umutlar adına
haykırabilirim.
Yeryüzündeki ilk yağmur damlası kadar saf olan hayallerime
göndermeler yaparım
satır başlarında.
Suskun
gözlerim sessizliğin egemenliğinde tutsak,
cümlelerimi prangalardan kurtaramam
oyamam taşları
dört duvarla çevrili beynimin
kaçamam bok kokan kanalizasyonlarında şehrin
yürüyemem...
yağmur altında ıslansam da
vicdanım kan ağlarken
bahaneler yaratırım bileklerime
ve sana kanarım her gece
ölümler eşliğinde.

Bir kaç iyi adam

2010-03-02T15:06:00.004+02:00

Hayaller biriktirdiğimizi sanırdık biz yırtık ceplerimizde. Sonra da neden hiç birisi gerçekleşmiyor diye hayıflanırdık kendi kendimize..

Sonu olmayan senaryolar yazardık. Giriş ve gelişme her ne kadar iyi olsa da sonunu bir türlü getiremezdik..

Kadınlar severdik düşlerimizde güzelleştirdiğimiz. Sonrasında ise yalnızlığımıza gömülüp "bizler belki de sevmenin ta kendisine aşığızdır" diyerek avuturduk kendimizi..

"Bazen az içerdik" ama hep içerdik bazı bazı votka ama genelinde rakı. Ulaşamadığımız kafaların arayıcısı olurduk, hayatlarımızda ki çıkmazların sorgucusu..

Maçlara giderdik. Kimilerine göre maçlara gitmek için yaşardık. Renksiz hayatlarımıza sığdırabildiğimiz bir çift renk vardı. Hayata gider yapabildiğimiz, çırılçıplak olabildiğimiz yegane yerdi tribünler. Kimine göre adı Galatasaraydı, bize göre "umut"..

Biz bir kaç iyi adamdık. Yazar içer çizer boyar çeker yaşardık, şimdi yaşamıyoruz ama bize ölmekte yok..

Nefes alırken bıçak saplanır, Acil paklar karanlık olmalı sokakları; Açılın..

2010-02-20T21:00:00.001+02:00

Ruhun dengesizliği ve sevgilerin çünkülüğü arasından erik ağacına tırmanmış yola bakan bir çocuk misali geçen arabaların ardında günleri sayıyorum. Düşlere dalıp bir dünya yaratıyorum zihnimde, var olması adına çeperine kazıyorum hafızamın. Yalnızlığımdan bahsediyorum tanımadık yüzlere hikayelerini dinlerken buluyorum bir köşe başında insanlar koşuştururken sokaklarda arabalar kırmızı ışıkta beklerken. Hep kulağımda bir muzik yetmişlerden kalma asla sözlerini bilmediğim ruhumda hissediyorum piyanonun tuşlarını, gözyaşları kalbimi okşuyor düşüşleriyle irkiliyorum rüyadan kalkan gerçekliğe çekilen bir kılıç misali. Bir nefes daha almalıyım sigaramdan. Elde poşet sıra bekliyorum kızaran köfteleri izliyorum, konuşulan muhabbetleri anlamadan tebessümlerle geçiştiriyorum. Karalıyorum sayfasını defterimin güneş ilkokuldan kalma, arka sıralarda oturduğum günlerin anısına tanıdık yüzler ilave ediyorum, müsterih bir bakış var dışarıda yağan bir yağmur doğumdan kalma ıslaklık, yalanlarla dolduruyorum boş kalan noktaları.

Bakkalda sıra bekliyorum önümde saçları beyaz, yüzünde geçmişin izlerini taşıyan altmışında bilindik tertemiz yüzlü bir daha denk gelemeyeceğim bir dede gofret alıyor sekiz on tane. Ben kendimi zehirlemenin sırasını bekliyorum. Bozuklukları sayıyorum cebimde dün geceden kalma.

Ezber bir eğitim ürünü gibi aynı kalıba girip derste mevzu bahis konuların altını çiziyorum, neler yapmam gerektiğini hesaplarken her kapı karanlığa açılıyor. Ve ben kayboluyorum her sokak başında. Çıkmaz sokağa verilmiş isimler misali mezarlık arıyorum şehrin en izbe köşelerinde. Dedeye denk geliyorum elindeki gofretleri hiç tanımadığı çocuklara veriyor, başlarını okşuyor ve gidiyor. Anlamlandırmadan, kavramlar yükleyip farklı kalıba sokmadan orda kendi halinde bırakıp işe gidiyorum. İnsanlar küfür ediyor dönen tekerleklerin üstünde bildikleri tüm küfürleri yüzlerinde dolaşıyor. Oturuyorum dışarı bakıyorum şehri hızlıca terk etmek ister gibiyim. Keşke ölene kadar gitse diyorum ve ben hep camdan baksam hayata hiç inmesem durağı olmasa, sevdiklerim ve bekleyenlerim olmasa, sadece yolcu olsam.

Akşamına murat yılmaz yıldırım konserinde elinde birayla buluyorum kendimi, söylenenlere eşlik etmek istiyorum ağzımı açıyorum gözlerim yaşarıyor, karşımda hazin bir hikayenin fotoğrafı susuyorum. Kini sanıyor gençlerin onlardan uzak kalmak adına alakasız bir yerde kimseyi görmeden ezgilere salıyorum kendimi kayalıktan atlamaya korkar misali. Paramparça olmuş şahıslar geçiyor hayatımdan toparlayamıyorum onları hizası sözleri yok gözleri donuk, karmakarışık olmuş ayırmadan bırakıyorum. Bu azaptan kurtar diyorum ellerimi iki yana açıp, noktalara ayırıp bulanıklaşıyor tüm görüntüler. Yakıyorum hafızamı salıyorum küllerini şehrin körfezine. Tüm görüntüler uçan balonu salar gibi yükselişine bakıyorum çocuk gözlerinden. Kusmalıyım diyorum doğduğum yerde, hadi kurtar. İçimdeki cinayetleri kana buluyorum, ellerim titriyor, yalanlarına saplıyorum kör bıçağı. Depremler oluyor vardığımda sonuna uçurumun. Ellerim iki yanda başım yukarı bakıyor depremler oluyor damarlarımın çeperlerinde, yağıyor yağmur en saf haliyle tüm düşlerime, salıyorum kendimi kendime.

Yüzleşmek adına geçmişimle, uyuyorum sizin dilinizde, unutmak için geriye sayarken, sokaklar konuşuyor beni duyuyorum. Kalbimde hala aynı muzik. Söylüyorum...

Dinliyor musun?

Nörotoksik Film | amores perros

2010-02-19T17:15:00.001+02:00

Bir trafik kazasıyla kesişen 3 hayat*

Amores Perros (Paramparça aşklar ve köpekler)

Meksika Yapımı 155 dakika
Yönetmen

Alejandro Gonzalez
Senaryo

Guillermo Arriaga

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

* daha fazlası..

Kapadokya

2010-02-18T15:56:00.000+02:00

Nörotoksik Film | The Reader

2010-02-14T19:19:00.002+02:00

Stephen Daldry filmi

Yaş dönümü

2010-02-02T02:23:00.000+02:00

başlıksız bir kayıttır.

2010-01-29T13:01:00.005+02:00

Kurduğunuz sistemler yüzünden yer çekimine yenik düşen yıldızları tutup asmaya çalışırken yerlerine, tekerlekli tabutlar sundunuz destek diye.. Okunamayan metinlerin sınavlarından kalan insanlara okunası metinleri yasakladınız. Tek bir eğe ile binlerce korneadan aynı anda körelttiniz beyinleri.. Aşkın elinden tutup yürüyenlere çelmeler takıp, yaşanmamış gebeliklerin kürtajlarını yaptırdınız bedenlere.. Özgür dünya düşleri kuranları da terörist ilan etti bu dünya ama 15 yaşında katiller yarattı.. Aşıkları yollarda bile rahat bırakmadı insanlık, oruç tutmayan insanları öldürdü satırlarla doğramaya kalktı ve sonra kalkıp özgürlükten dem vurdu. Savaşları alkışladınız yargısız infazlar yapanları kahraman ilan ettiniz.. Her yalanınızla kirlettiniz insanları doğayı ve şimdi ağlamaktasınız görerek.. kirlettiniz ve insanları aşktan tiksindirdiniz.. Dünyayı izlerken bugün.. Boğazıma bir parmak atıp kusmak geldi içimden.. Sahte gülücüklerinizi sahte gözyaşlarınızı hatta onu taşıyan suratlarınızı dönüp bir zahmet götünüze sokuverin..

Hesabın gidene kesildiği her teoreme attırarak

Paçalardan akan onca bencilliğe sırıtarak

Hele bi çıkarıp atın etiketlerinizi diye haykırarak

Ocak yirmi9'da selam ederiz..

Okumayın es geçin, # 2

2010-01-06T00:01:00.001+02:00

Gereksiz şeyler sandığımdan daha gerekli gelmeye başladı ve kimseye güvenememe menşeyli yıkıcı bir canavara dönüştüm adeta. Kin dolu nefret dolu olmaya başladım her şeye şüphe ile bakıyorum.. kendime bile.. hakim olamadığım duygular var, kalabalıklardan nefret ediyorum bir kişiye bile tahammül edemiyorum bazen.. Koca bir özür mü dilemeliyim yoksa sinirimden silah yapıp namlusunu alnıma mı dayamalıyım? Vazgeçtim... Af dilemeli miyim? Belki.. Ama karşımdakiler çabalıyor mu? asla.. Seviyor mu? asla.. Güven mi? kaybedilmiş bir oyuncak.. Gözyaşı mı? artık akmıyor...

Okuduğum kitapların satır aralarında kalmış bir parça ben arıyorum. Güzel sözler derinden sarssada beni anlatan herşey güzel sanki. Çayımı yudumlarken beynimden hiçbir düşünce geçmemesini özlemişim. Göz göre göre atladığım uçurumlardan devasa resimler oluşmuş, yağlı boyasının kurumasını bekliyorum.. Beynini çiz deseler içindeki kıvrımları dümdüz resmederdim. İstediğim, yaşam düz çizgide olsun istiyorum, hep iniş çıkış olmasın, ben de ağlanacak yerde ağlayayım sadece. Kahkahalarım kimseyi dondurmasın ya da boğulmasınlar sessizliklerimde..

Deli demesin bana bakan gözler artık, normal olmayı istiyorum elimden geldiğince. Türümün orta bir yerindeki örneği olmak daha cazip geliyor bana.. Konuşmalarım rutin seyirde gelişsin.. Gelişsin ki rutin seyirde aksın zaman, boğulmayayım beynimdeki labirentler içinde..

Hayat hepimize yeni şeyler öğretiyor değil mi? Aslında hayat değil insanlar öğretiyor ve çoğu kez hatalarımız ya da doğru sandıklarımız. Zaman nasıl bir kavram ki bazen hiç geçmiyor gibi gözükse de nice güzelliklerimizi peşinden sürüklüyor. Ruh yoruluyor bilmeden ve hiç istemeden.. Gerçekleri görme çabaları kan basıncını daha da azaltıyor. Hastaneler öyle kötü kokuyor ki tarif edemem. Kalp cihazlarının sesi bile kendime getirmiyor beni.. Koma değil bu sadece astral seyehat. İnançlarıma, yaşamıma kısa bir yolculuk ve geri döndüğümde dünyanın yükünü sırtlamışlık hissi ve onun getirdiği dayanılmaz ağırlık..

neydik ne olduk?neyim ne olacağım?

Geride bıraktığım binbir hikaye, rest çektiğim binbir surat.. Aynadaysa tüm değişimlere rağmen aynı ben, kimi zaman bıktığım kimi zaman bakmaya doyamadığım ben. Şimdi yeni bir hayat daha istercesine bakan bakışlarım var, sinsilikler ardında gerçek nedir öğrenme hevesim. Nereye kadar bilmiyorum ama bir gerçeklik var o kesin.

İç çekişlerime saklıyorum sizleri. Avaz avaz haykırışlarıma belki de.. Yada 2500 km uzakta akıttığım gözyaşlarıma. Her iç çekiş kalbin acısına gebe.. Her hıçkırık ölüm marşı gibi hüzünlü bende.. Siz istediniz diye yeri geldi kral oldum, siz istediniz diye çırılçıplak soyundum. varlığınız çıplak vucuduma bastırılmış sigara izmariti gibi acı verse de izin verdim işkencelerinize. Dökmedim gözyaşlarımı, bana ait tek onlar var diye. Ellerinizde kumbara gibi oynandım. İçime akıttınız paralarınızı, yalanlarınızı, sahte dünyalarınızı. Hepsini yuttum, hepsini sakladım midemde. Hazırladığınız oyunlarda küçük dublörünüzdüm sizin.. İşiniz düşünce kattınız ara sahnelerinize.. Uçurumdan attınız, araba altında bıraktınız.. Hepsini başarıyla tamamladım.. Her başarımın altında iç çekişlerime saklandım.. İç çekişlerime saklıyordum sizleri, hıçkırıklarıma belki de. Her saklanış oyunu başa sarıyor, beni sizlerin ellerine veriyor. ve bir gün dublörlük oyun sahnesinde son buluyor.. Başrol oyuncusu olmak isterken, bir uçurum sahnesinde veda ediyorum, iç çekişlerime sakladığım sizlere.. hıçkırıklarıma belki de..

Çıplak Kesitler Üçbuçuk

2010-01-05T00:01:00.001+02:00

Hava soğuktu ve yağmur çiseliyordu.

gibi bir başlangıç yapmak isterdim yazıya. Ne mümkün, yanıyoruz. Bazıları güzel hayatlarının yanında sıcağa karşı bir refleks geliştirmişken, biz hem içten, hem dıştan yanıyoruz. Özlemişim yahu sana yazmayı günlük. Meramımı bambaşka biryerde, benim olmayan Fotoğraf/Resimlerle anlatmaya çalışmaktan daha samimi birşey yazı yazmak. Hem kendinden bir parça, hem değil sanki. Hem ben kimim ki?

* * *

Son kesit slayt şovundan sonra, hayat değişik yerlere geldi. Kâh güldüren, kâh düşündüren bir yapı. Komik ama. Oyunculara şöyle bir bakmak gerekirse;

Adam; yaşıyor. Hem de daha pervasız, daha fütursuzca. İçkiyi artırdığını idda edenler, onu bilmeyenler. Adam tüm kalp kırıklarını topladı, hepsi yoğun bakım destek ünitesine bağlı, mutlu mesut yaşıyor. Onlardan bağımsız bir konumda, adam gayet şık yaşıyor. Ya da yaşadığını sanıyor.

Kadın; Adamın girdiği ikilemlerden daha beterinde. Tek farkı, adam bu ikilemlere kendisi yahut dış dünyadan birinin değil, sadece salak birkaç gülümsemenin yüzünden girdi. Kadın ise, bu ikilemlere tamamen adamın kasti faullerine maruz kalmak suretiyle. Adam yaptığından pişman değil, mutlu da değil. Kadın ise bazı şeylerin farkında değil. Ne güzel istanbul.

* * *

Hepsinden sıcak bir akşam. Adam ve kadın yanyana. Olay mahallinde 3 kişi daha, güzel insanlar, güzel ortam, tek sırıtan şey adam. Ait olmadığı bir yerde, çok belli. Değişik cümleler kuruyor, ortamdaki herkes çok hoşnut bunlardan, kadın haricinde. Kadın adamın olduğundan farklı olduğunun çok farkında. Kadın adama yaklaşmak istiyor, adam da kadının ona yaklaşmasını. Koluna girmekten gayrı elini tutmasını, uzaktan bakmaktan öte dizini dizine yapıştırmasını. Ama ilkel yan daha ağır basmış durumda. Adamın hep söylediği ama bir türlü anlatamadığı, o kendini koruma, sadece hayatta kalma, sadece daha az incinme, daha az acı duyma kriterlerine sahip yanı daha ağır benliğinde.

Adam ayağa kalkıyor, sakin sessiz. İlk defa gidilen mekanda, müdavim kıvraklığı ile müzik sistemine göz atıyor. Sistemin basitliği ile doğru orantılı olarak, kullanılabileceğine kanaat getirilen sistemde aranılan tek şarkı seçilip, umarım yoktur tebessümü ile bakıyor kadına. Kadın da tebessümden farklı manalar çıkartıp, güzel gözlerinin içiyle gülüyor adama. Adamın içindeyse tek bir düşünce hakim o anda. "İçimdeki Orospu Çocuğuna zincir vuramıyorum, üzgünüm kadın, hem senin için, hem onun için üzgünüm". Şarkıyı bulan adam, şarkıyı loop'a alıp, bardaki düdüğün şaşkın bakışları altında bara dayanıyor. "Hocam, şu yarısı içilmiş tekilayı şişesiyle verirmisin sana zahmet, tek shot bardağı yeterli." Şarkı şişeyle eşzamanlı olmasa da, adamın elinde şişe varken sözleri başlıyor. Hayatının tesadüflerine küfreden adam, ait olmadığı yere, kadının yanına dönüyor.

* * *

you fingertips against my skin
the palm trees swaying in the wind
images

you sang me spanish lullabies
the sweetest sadness in your eyes
clever trick

i never want to see you unhappy
i thought you'd want the same for me

goodbye, my almost lover
goodbye, my hopeless dream
i'm trying not to think about you
can't you just let me be?
so long, my luckless romance
my back is turned on you
i should've known you'd bring me heartache
almost lovers always do

we walked along a crowded street
you took my hand and danced with me
images

and when you left you kissed my lips
you told me you'd never ever forget these images, no

i never want to see you unhappy
i thought you'd want the same for me

goodbye, my almost lover
goodbye, my hopeless dream
i'm trying not to think about you
can't you just let me be?
so long, my luckless romance
my back is turned on you
i should've known you'd bring me heartache
almost lovers always do

i cannot go to the ocean
i cannot drive the streets at night
i cannot wake up in the morning
without you on my mind
so you're gone and i'm haunted
and i bet you are just fine
did i make it that easy for you
to walk right in and out of my life?

goodbye, my almost lover
goodbye, my hopeless dream
i'm trying not to think about you
can't you just let me be?
so long, my luckless romance
my back is turned on you
i should've known you'd bring me heartache
almost lovers always do

* * *

Adam kadından şimdiye kadar aldığı en soğuk tepkiyi alıyor akabinde. Lakin gülümsemesini bile soldurmuyor, hayatını soldurma yetisine sahip olduğunu düşündüğü o bakışlar, hükmünü yitirmişcesine uzaktan geliyor sanki. Olduğu durumdan hoşnut olması gerekirken, "If i can stand on my own legs!" diye kükremesi gerekirken kendi içinde, güçlü olduğunun, bu sefer de yıkılmadığının canlı kanıtlarına karşı kahkahalar atması gerekirken, sadece susup gidenin ardından bakıyor. Zayıf çıkıyor ama sesi "Hoşçakal" derken.

* * *

O gün bu gündür adam uyuyamıyor. Geceleri kulağında değişik şarkılar, içinde değişik hüzünlerle , kusma isteğiyle uyanıyor. Kadın ise meçhulde. Adama değişik programlar vasıtasıyla, sevgi dolu bahaneler ile yaklaşıyor. Ama hayatın gerçekleri çok ters noktalarda tezahür ediyor. Maalesef.

* * *

* * *

Buğulu camların ardından bakılacak mavi gökyüzüne özlemle.

Havaya kalksın rakı kadehlerimiz !

2009-12-22T14:01:00.005+02:00

O lafı etme Halil.. Etme!

Şimdi uzaklardasın..

Bize ölmek yok..

2009-11-10T22:44:00.004+02:00

Kalmayı bildik hep. Kalmayı öğretildik.

Kalmaya kurulduk. Kalmayı seçtik.
Gidenin ardından bakamadık ilk başlarda.
Sonra bakabilmeyi öğrendik o giderken.
Öylesine alıştık ki el bile sallar olduk.
Hep kalmak vardı bizim için.
Gitmek diye bir şey yoktu ki.
Sonra sonra aklımız bastı.
Gidenler nasıl gidiyordu peki?
Evet, gitmeyi istedik çok zaman.
Denedikte tökezleye tökezleye gidebilmeyi.
Ardımızdan damlayan kanlar ele verdi bizi hep.
Giderken yaralanıyorduk biz diğer gidenlerin aksine.
İlk başlarda arkamıza dönüp bakacak cesareti bulamadık.
Sanki bakarsak aynen geriye koşmaya başlayacakmışız gibi geldi.
Arkamıza bakabilmeyi öğrendik bir zaman sonra.
Gözlerimizden akan damlaları gizleyebilmeyi denedik hep o anlarda.
Gülebilmeyi öğrendik giderken belki yalandan belki de samimi.
Gülerek gittik hep daha sonraları hem de arkamıza baka baka.
Yani biz gidebilmeyi sizden öğrendik, öğretildik.
Bir gün arkanıza bakarsanız gülümseyen suratlarımızı göreceksiniz.
Bel ki siz de gülümseyeceksiniz yüzümüze,
ama bir şey daha var ki bize öğretmediğiniz, öğretilmediğimiz.
Dönüş yollarını unuttuk biz.
Sanmayın ki döneriz artık geriye.
Ölmek var, dönmek yok !

Farkettim ki geçen yalnızca zaman değilmiş..

2009-11-08T00:19:00.008+02:00

Bu bir isyan yada sitem mektubu değil..

Bunun adı zorda olsa yazılmış bir bitiş veya yeni bir başlangıç mektubu yada adı sen her ne istersen o olsun. Keşke daha olgun daha bilinçli daha az kırıcı daha çok düşünceli daha ilişkisine hakim bir herif olabilseydim. Keşke daha yapıcı daha güçlü daha ilişkisine sahip çıkan daha sağa sola kulak asmayan daha az içine kapanan daha çok bana açılan bir kadın olsaydın. Ve bukadar büyük sevdirmeseydin kendini keşke..

Şimdi tüm keşkelerimi doldurup cebime çekiliyorum köşeme. Gel dersen dayanamam gözlerine bakınca bilirsin ama ben artık gel benimle demem, diyemem. Sanırım artık her ikimiz içinde başka sevgilerde teselli bulma zamanı. Yeni bir yol var önümüzde uzun ve engebeli. Umarım bu yolda arkamıza dönüp baktığımızda bir "keşke"nin daha cebimize sıkışmış olduğunu görmeyiz çünkü bu son keşke bizi dolduramayacağımız bir boşluğa itecektir..

Söylenecek daha ne kadar çok şey varsa;
ben bir o kadar susuyorum şimdi..

Serbest vezin sembolik şizofreni

2009-10-15T13:37:00.001+03:00

yaklaşan duran kaybolan kalabalık.
özlemek; satırarası zamanların ateşli şiirleri gibi durmadan karşımızda büyüyen...
apansız bir yalnızlık uykuya dalmayı engellemiş/engelleyecek, sigara girecek devreye. devreden hiç çıkmamış olmasının, yeniden devreye girmiş olmasına tezat oluşturması beklenirdi belki. belki sadece sebebe varana kadar amaç. sebepten sonra kendini kaybetmiş bir akıl gibi ortalıkta öylesine gezinen garip ve ertelenmemiş bir gece hali.
yakalım yeniden roma'yı desek, "zihnimizin bir yerlerinde kıstırıp kendimizi ateşe versek" durmadan. durmadan, öteki'nin başkayla olan münasebetlerine sosyolojik anlamlar yüklesek.
gömülüp iç karartan yalnızlığın küflü zulasına "hadi be abi yenilelim yeniden" diyecek sesi beklesek. beklesek girer mi bizim rüyalarımıza uçurtmalarla süslü bir gökyüzü? yitiksin yine. yitirilmiş, öpülmüş, tamir görmesi gereken gece. kim bilecek üzerini örttüğünü sandığın yalnızlığın ruhumuzda kopardığı kasırgaları? bilmek bize geri getirir mi kaybettiğimiz cesareti?

ne gelebildim ne de kalabildim..

2009-09-29T01:34:00.002+03:00

her gidişime bir umut bağladım, her gitmeyi deneyişime bir anlam yükledim ve en çok ta gerçekten bir gün gidebilme ihtimalimi sevdim. kaçış olarak mı algılıyorum bilemiyorum bunu hiç sorgulamadım fakat hep cezbeden bir şey var gitme eyleminde. sanki hep bir yerlerde çağıran bir şeyler var bilmediğim. sanki o anda nerede değilsem orada olsam kendimi çok iyi hissedecekmişim gibi geliyor. senelerdir çabalanan git-geller yoruyor yollarımı ve artık yeni yollar arıyorum bu şehirde daha önce hiç girmediğim sokakları arıyorum. hem burda bu hız ve koşuşturmaca artık canımı sıkıyor. saatin daha yavaş ilerlediği bir semt olmalı buralarda. daha farklı bir zaman dilimi hatta belki de. düşlenilenleri içinde saklayan böyle bir cennet vardır belki de, başka bir zamanda başka bir hayatta..

Bazı bazı döneriz çekip gitmelere imrenerek..

2009-09-10T00:01:00.003+03:00

sürekli düşünüyorduk. sayıklama gibi.. ardı var arkası yok. Kendimizden başka bütün delilerle aramız iyi galiba, hepsiyle konuşuyoruz, bazen şakalaşıyoruz. Göz göze akıl akıla geliyoruz. Nefes tutuyoruz. Tek sorunumuz kendimizle... kendimizle evet.

Rakı, şarap... ve daha fazlası.. içteki hristiyan, Yahudi, dinsiz…. içteki avrupa.. asya.. kızıl deniz.. delilerin vatanı olmuyor… iç ve uyu… içmelisin uyumalısın….

Konuşacak bunca şey varken üstelik. Biriktirilen bunca sessizlik. Konuşacak çok şey var evet peki dinleyecek biri var mı?

Evet gerekli... akışkan bir hayatın hizası olmuyor.. evet gerekli demiştik sorduklarında. sabah kahvaltı yapmak gerekliydi. bir zamanlar, sabah varken. masada beyaz peynir kara zeytin kırmızı domates. masada her renk var. Akıl hastaneleri bunun için var değil mi? Ne için.. ne için var.. aklımızı hastaneye yatırıp dışarda boğaza nazır balık ekmek yemek istiyoruz... işte bunun için gerekli. Yan yana duramıyoruz bazen kendimizle. bazen kimseyle.. Gerçek bir deli miyiz yoksa part-time deliliği meslek mi edindik henüz çözemedik.... çözülmedik çok şey var. oyunlar oynanıyor. yarı kapalı çocuk parkında. ziyaretçi yok. bugün trende yanıma oturan kızıl saçlı kadının gözlerinde yıldız vardı. ellerimi uzattım. korktu. ben yıldıza dokunacaktım sadece dedim. bakmadı bana. konuşacaktım sadece. çözmedim dilimi. hangi dilde hangi sorunu çözsem sınıf atlarım diye korkuyorum zaten... sınıf atlama oyunu körebeden daha popüler. diyorum ki…yooo bir şey demiyorum. Cevapsız kalan sorular asılı kaldığım tüm hayatlardan koparıyor beni. ve ne zaman akşam yemeğe çıksam obsesif kompülsiv bozukluklar servis ediliyor.... suratının anlamı eksiliyor... çok şık bir restorant ama.. Bazen hiç bir hayal kesici işe yaramıyor... gözlerimi açtığımda geçer sandığım her şey yerli yerinde. sadece ben yokum. gece sessiz sinema oynuyor yine. Kaç kelime diyorum. yerli mi yabancı mı? Bulamıyorum ama kimi anlattığını. Beni mi anlatıyor. Ben hangi kelimeyim.. yerli miyim? yabancı mı?… içimde yolculuk halinde bir kaç kişi var... kaç kişilik diyorum.. susuyorlar. bir an kendimi küvette acılarımı yıkarken buluyorum. Ortada kan yok ama renkler kırmızı. Ellerime bulaşan bu pis ağırlığı temizleyemediğimden kolumu kaldıracak halim kalmıyor akşamları.

Hislerimizi ameliyatla aldırdık, dişler sağlam hala... kesilen sakallarımıza bakıyorum. şiir bu olsa gerek diyorum. Evet şiir bu.

Katatonik şizofreni... teşhisi dar bir anlam aralığına saklayıp sandığı açıyorum. Acaba kahve ile anosonu karıştırsak manik depresyon etkisi yaratır mı? Kahve manik özellikler gösteriyor. ben özelliksizim... Rakı bana geleneği hatırlatıyor.. manik gelenekler içinde yuvarlanıyorum. Çemberimde ne gül ne oya… biraz boya alıyorum yanıma… duvarlarıma yazılama yapacağım. eğer yakalanırsam tırnaklarımı keserim. Akıl hastanelerine ne zaman İtalyan mutfağı konulacak… kapılar ne zaman açılır… üstüme giydirilen bu gömlek neden ütüsüz… pürüzleri beni rahatsız ediyor.. annem gibi pürüzlü.. buruşturulmuş… sonra benim gibi biraz. ben anneme benziyorum galiba. ayna onu hatırlatıyor. görmek istemiyorum. o aptal metal tabaklarda fal bakıyorum. yediklerimden kalanlarla. herkes öyle yapmıyor mu, tükettiklerinden fal açmıyor mu. Bugün biri gelicek uzun boylu mu desem kısa bakışlı mı. Bugün için sıkılmış ama atacaksın korkularını. Bugün göz akın yok. falda öyle çıkmış. Bugün sen kimsin? Biri gelecek ama görüyorum. Gelmemeli….. Verdikleri plastik bardaklarla da bileklerimizi kesmenin bir yolunu bulur muyuz zamanla…Narkoz giydiriyorum yüzüme. Artık kim tokat atarsa atsın canım yanmıyor. kodeinin yanında küçük bir hediye olarak elma şekeri veriyorlar... 2 doz çocuk oluyorum. İki doz adam.. 2 doz baba…ve ağrı sızı yok... bitti aslında ben sadece iki doz yaşamak istedim herşeyden. Sabahtan akşama kadar porno film izlemek istiyorum, hayatın manasız gidiş gelişlerinden başka bir şey düşünmemek için…………….. ve cehennemin ortasında bir yerlerde kartopu oynamak.... kimi vursam ben üşüyorum oysa. aslında yazmakta istemiyorum. yazmak sevişmek gibi saçma geliyor. Mek.mak. mek. Mak. Tik. tak. tik... saat kaç oldu? Saat kaç olmuş, hadi kaçayım….en iyi yaptığımız bu zaten. hep beraber kaçalım. Kabus dolu hayattan bir gün daha çalınmış ne çıkar. Kayıtlara geçmeyecek ve tazminat ödenmeyecek çalınan hayatlarımız için. Katatonik deliliğimin mesai saati bitmiş... içimden çıkmam gerek. Şimdi uyku zamanı ve güneş bizim için doğuyor sevgilim demek için çok fazla yalan var.. hepimiz susmalıyız…kendimi sevmem gerek. İçimden çıkmalıyım. Ne diyordu Jack ‘ live together, die alone’. Ölürken de tek olacağıma göre ben kendimi yaratmak uğruna yaşıyorum diyip ne alaka diyerek çıkıyorum kafamdan. kimse düzeltme yapmasın. kimse kimseyi düzeltmeye çalışmasın herkes böyle çok güzel bizim gibi ahh evet bizim gibi... Hadi kolay gelsin, biz yine buralardayız...

ZAYIF HAFIZA Bölüm 1

2009-09-01T20:20:00.000+03:00

ZAYIF HAFIZA Bölüm 2

2009-09-01T20:17:00.000+03:00